Κείμενα αρχείου: θέατρο

O David Hare ετοιμάζει Peter (sic) Gynt στο National Theatre

Ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς, ο David Hare διασκευάζει Peer Gynt. Αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση, αφού ένας γίγαντας του βρετανικού θεάτρου αναλαμβάνει το μνημειώδες εγχείρημα να διασκευάσει το επικών διαστάσεων έργο του Henrik Ibsen. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έργο έχει ανέβει στο National μόνο άλλες δύο φορές στο παρελθόν: το 1990 σε μετάφραση του Kenneth McLeish, και το 2000 σε μετάφραση Frank McGuinness. Και όπως συνηθίζουν οι Bρετανοί, η μετάφραση δεν σημαίνει απλώς μεταφορά του κειμένου από την μια γλώσσα στην άλλη, αλλά και προσθήκη στοιχείων στο κείμενο ώστε να αποκτήσει την ιδιαιτερότητα που θα το επικαιροποίησει. Στην περίπτωση της εκδοχής του David Hare, o Peer μετονομάζεται σε Peter και μεταφέρεται στον 21ο αιώνα, όπου αναμένεται να δούμε ποιες θα είναι οι σύγχρονες περιπέτειές του, και με ποιον τρόπο η ιστορία του θα φωτίσει τον χαρακτήρα και τις περιπέτειες του Πέερ που οραματίστηκε ο Ibsen. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Hare διασκευάζει Ibsen, έχοντας ασχοληθεί με την διασκευή του Master Builder το 2016 στο Old Vic.

Η Ella Hickson θέλει να κρυφακούσουμε το θέατρό της

Η νέα Βρετανή θεατρική συγγραφέας Ella Hickson, μετά τις επιτυχμένες παρουσιάσεις των έργων της Oil (2016) και The Writer (2018), εντυπωσιάζει αυτή τη φορά στο National Theatre με την παραγωγή του έργου της Anna, που χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη σκηνοθετικη άποψη. Η σκηνοθέτρια Natalie Abrahami έχει τοποθετήσει την δράση σε ένα κλειστό χώρο-διαμέρισμα, που χωρίζεται από τους θεατές με ένα γυάλινο παραπέτασμα, και το κοινό μπορεί να ακούσει τι συμβαίνει μέσα στο γυάλινο κουτί μόνο μέσω ακουστικών. Και όχι μόνο αυτό. Ό,τι ακούμε προέρχεται από μικρόφωνα τοποθετημένα πάνω στην πρωταγωνίστρια (Phoebe Fox). Ακούμε δηλαδή ό,τι ακούει εκείνη ακολουθώντας έτσι την δική της εκδοχή της ιστορίας, και κομμάτια του διαλόγου που η ίδια δεν ακούει δεν φτάνουν στα αυτιά των θεατών. Η Άννα και ο Χανς, νιόπαντρο ζευγάρι την δεκαετία του 1960 στο Ανατολικό Βερολίνο, γιορτάζουν την προαγωγή του Χανς με ένα πάρτυ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την διαχείριση του παρελθόντως των χαρακτήρων, όπου κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για το ποιος μπορεί να τους ακούει, και ποιον μπορούν να εμπιστευτούν. Είναι ίσως υπερβολική η γνώμη …

Όλγα Ντέντα: “Μου αρέσει το απλό το οποίο είναι πάρα πολύ καλά δουλεμένο, και που καταλήγει να είναι περίπλοκο.”

συνέντευξη στην Εύα Βασιλειάδη Η σκηνογράφος Όλγα Ντέντα έχει στο ενεργητικό της σημαντικές συνεργασίες και παραστάσεις υψηλής αισθητικής, μέσα από τις οποίες διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ βασισμένη στην απλότητα που  προκύπτει από την αφαιρετική, ποιητική δουλειά που μπορεί να κάνει η σκηνογράφος με τα μέσα και τα υλικά του θεάτρου. Το Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται, φαίνεται να διαμόρφωσε τις μοιραίες της καλλιτεχνικές συναντήσεις, και να συνεχίζει να της δίνει ερεθίσματα για εμβάθυνση στη γνώση και στην καλλιτεχνική εξέλιξη. Μετά τις σπουδές σου στο Πολυτεχνείο τι σε έκανε να στραφείς στην σκηνογραφία; Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γενικά όλη η εμπειρία πολύτιμη και καθοριστική όσον αφορά στη γνώση και αντίληψη που απέκτησα πάνω σε διάφορα επιστημονικά και τεχνολογικά πεδία. Ωστόσο, δουλεύοντας σαν μηχανικός, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Δεν είχα τη χαρά που νόμιζα ότι θα έχω δουλεύοντας. Κι αυτό συνέβαινε διότι δεν υπήρχε χώρος σε αυτό το επάγγελμα για καλλιτεχνική έκφραση. Έτσι, μετά από μια περίοδο ειλικρινούς αναζήτησης σε σχέση με τον εαυτό μου και το τι μου αρέσει να κανω σ’ αυτή …

Μιχάλης Παπαδόπουλος: «Αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ».

O Κύπριος συγγραφέας και ζωγράφος Μιχάλης Παπαδόπουλος αντιμετωπίζει την τέχνη ως επαναστατική πράξη, αφού πιστεύει πως κατέχει καλύτερα τα μέσα για να κάνει τέχνη όποιος έχει πρώτα εξασκηθεί στην ανεξάρτητη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Δεν φαίνεται παρόλα αυτά να ακολουθεί τη γραμμή μιας στρατευμένης τέχνης, αλλά να ενδιαφέρεται για τις μεταμορφωτικές διαδρομες της ανθρώπινης ψυχής, που οδηγούν το άτομο στα άκρα και ίσως πέρα από αυτά. Ως τις 21 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε το έργο του Και τα Αγόρια Κλαίνε, στο Θέατρο Μπέλλος, στην Πλάκα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που παίζεται το έργο σου Και τα Αγόρια Κλαίνε. Αρχικά παρουσιάστηκε ως μονόλογος, στη συνέχεια σε διαλογική μορφή. Πες μας λίγα λόγια για το πώς διαμορφώθηκε η παράσταση από τη μια παρουσίαση στην άλλη, και πώς επέλεξες τον τίτλο. H απόφαση δεν ήταν δικιά μου, ο σκηνοθέτης πίστευε πως έτσι θα ήταν καλυτέρα. Δεν μου αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια των σκηνοθετών, άλλωστε η παράσταση ανήκει περισσότερο στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη παρά σε μένα. Ο τίτλος τώρα είναι η μετάφραση του …

Το θέατρο-μινιατούρα των σκωτσέζων Vox Motus

Στο Brighton Festival συνεχίζει τις παραστάσεις το έργο Flight της θεατρικής ομάδας Vox Motus, αφού παρουσιάστηκε σε Εδιμβούργο, Ιρλανδία, Αυστραλία και Νέα Υόρκη. To έργο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Hinterland της Αυστραλέζας Caroline Brothers. Είναι η ιστορία δύο ορφανών αγοριών που, ξεκινώντας απο το Αφγανιστάν, διασχίζουν την Ευρώπη προς το Λονδίνο, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγουν από τον τρόμο και την αβεβαιότητα, και να επιβιώσουν φτάνοντας στην ελευθερία. Δεν πρόκειται όμως για μια συνηθισμένη παρουσίαση, με ζωντανούς ηθοποιούς, σκηνικά κλπ. Οι Vox Motus πρωτυπούν, αφού ο κάθε θεατής παρακολουθεί την παράσταση καθισμένος σε έναν ξεχωριστό θάλαμο, όπου βλέπει μια σειρά από εικόνες και χειροποίητα σκηνικά-μινιατούρες (diorama) να εναλλάσονται, ενώ ακούει τα λόγια και τη μουσικά μέσα από ακούστικά. H διάρκεια της παράστασης είναι 65 λεπτά, και μπορεί κανείς να την παρακολουθήσει στο Φεστιβάλ του Brighton, από 4 ως 23 Μαίου.

Τhe Thread: o μύθος του μίτου τη Αριάδνης όπως τον είδαν ο Russel Maliphant και ο Vangelis – στο Sadler’s Wells

Εμπνευσμένη από τον ελληνικό μύθο της Αριάδνης είναι η παράσταση The Thread του σημαντικού Βρετανού χορογράφου Russel Maliphant που θα παρουσιαστεί στο Sadler’s Wells από 15 ως 17 Μαρτίου. Η μουσική είναι του Έλληνα συνθέτη Vangelis, οι φωτισμοί είναι του Michael Hulls, τα κοστούμια της Μαίρης Κατράντζου, και στη σύλληψη της ιδέας συνεργάζεται η παραγωγός της παράστασης Γεωργία Ηλιοπούλου.  To νήμα που διατρέχει τον χρόνο και ενώνει τις διαφορετικές κουλτούρες και τις ανθρώπινες αξίες είναι η βασική ιδέα πίσω από το The Thread. Συνδυάζει τον σύγχρονο χορό με παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς από τον Πόντο, την Κρήτη, την Ηπειρο, τις Κυκλάδες. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας τον Νοέμβριο του 2018.

Συνέντευξη με τον θεατρικό συγγραφέα Αντώνη Τσιπιανίτη

Ο συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης έχει δει δεκάδες φορές τα έργα του να γίνονται θεατρικές παραστάσεις, παρόλα αυτά συνεχίζει να συγκινείται από την μοναδική αυτή ιδιότητα του θεάτρου να μεταφέρει τους χαρακτήρες από τη σελίδα στη σκηνή. Αυτός φαίνεται να είναι και ο κύριος λόγος που δεν προβλέπεται να ξαναγυρίσει στην συγγραφή μυθιστορημάτων ή στην δημοσιογραφία από όπου ξεκίνησε. Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση του έργου Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook’ που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Μπέλλος από 20 Φεβρουαρίου, του ζητήσαμε την παρακάτω συνέντευξη για την οποία τον ευχαριστούμε πολύ. Τι σε παρακίνησε να γράψεις το έργο “Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook”; Εννοώ όχι την γενική διαπίστωση της κρίσης των διαπροσωπικών σχέσεων στην εποχή των social media, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα ή θέματα που σε έκαναν να σκεφτείς ότι εδώ υπάρχει κάτι ουσιαστικό να πεις. Nα σου πω ότι δεν έχω ιδέα θα το πιστέψεις; Τα έργα ‘ανατίθενται’ στους δημιουργούς από … κάπου. Μια μέρα ξυπνάμε και συνειδητοποιούμε πως ολόκληρη η ύπαρξή μας έχει καταληφθεί από ένα συγκεκριμένο έργο. Ό,τι κι αν κάνουμε – από …

Alwin Nikolais: ο χορογράφος που θα έπρεπε να ζει για πάντα

Μπορεί το όνομα του Alwin Nikolais (Άλβιν Νικολάις, 1910-93) να μην είναι αυτή τη στιγμή γνωστό στο ευρύτερο κοινό, ο ίδιος όμως θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους και μεγάλους πειραματιστές του σύγχρονου χορού του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Southington του Connecticut, σπούδασε χορό με την Truda Kaschmann, και την Hanya Holm στο Bennington School of Dance, και άρχισε να δουλεύει από το 1948 στην Νέα Υόρκη, στο Henry Street Playhouse, όπου ίδρυσε την δική του σχολή χορού το Nikolais Dance Theatre. Κατάφερε να ξεχωρίσει γιατί επιμελούνταν τις παραστάσεις του στο σύνολό τους, και όχι μόνο την χορογραφία: φωτισμοί, μουσική, σκηνικά κουστούμια, προβολές, όλα περνούσαν από τα χέρια του. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από αυτό που μπορεί να ονομαστεί ‘decentralization‘: το ανθρώπινο σώμα δεν είναι το κέντρο της αφήγησης, αλλά γίνεται κομμάτι του συνόλου, μεταμορφωμένο με τη βοήθεια των υπόλοιπων υλικών.

H Mάγκι Σμιθ στο σανίδι μετά από 12 χρόνια

Απο το 2007 έχει να εμφανιστεί στο θέατρο η ηθοποιός Maggie Smith, όταν έπαιξε στο έργο The Lady From Dubuque του Edward Albee στο Theatre Royal Haymarket Theatre. Δώδεκα χρόνια μετά επιστρέφει στη σκηνή με το A German Life, το νέο έργο του βρετανού Christopher Hampton, που είναι βασισμένο στη μαρτυρία της Brunhilde Pomsel, γραμματέως του Joseph Goebbels. Θα κάνει πρεμιέρα τον Απρίλιο στο Bridge Theatre, με την Maggie Smith στον πρωταγωνιστικό, και τον Jonathan Kent στη σκηνοθεσία. Πληροφορίες εδω

Δεσποινίς Χάος της Δέσποινας Καλαϊτζίδου στο Θεάτρο Μαίωτρον

«Δεσποινίς Χάος» ένα έργο της βραβευμένης θεατρικής συγγραφέως Δέσποινας Καλαϊτζίδου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Καραγιάννη. Παίζει η Αλεξάνδρα Τσιάγκα. Μια παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Βορείου Ελλάδoς «ΜΑΙΩΤΡΟΝ». Κάθε πρωί η Άννα σηκωνόταν κι έστρωνε το κρεβάτι της προσεκτικά, σαν κάποιος να επέβλεπε την επίδοσή της. Πήγαινε κι έφευγε από τη δουλειά της πάντα στην ώρα της. Κάποτε, στα νιάτα της, είχε μπλεξίματα αλλά αυτά είχαν πια περάσει. Τώρα προσπαθούσε να ζήσει μια ήρεμη ζωή, μοναχική, ίσως από επιλογή, ίσως όχι. Μέχρι που μια μέρα το μέλλον έγινε ακόμα πιο αβέβαιο. Κι ένας φάκελος θα της αποκάλυπτε αν θα επιζούσε ή όχι. Τι σκέφτεται ένας άνθρωπος τη στιγμή αυτή; Πώς έρχεται η ροή των σκέψεων, και πώς τις βάζεις σε μια τάξη; Και γιατί αυτό να ενδιαφέρει και κάποιον άλλον πέραν από εκείνη; Ένας εκρηκτικός μονόλογος μιας γυναίκας που έρχεται συνειδητά αντιμέτωπη με το υποσυνείδητό της, προσπαθώντας να αντλήσει τη δύναμη που τόσο χρειάζεται σε ένα κομβικό σημείο της ζωής της. Συντελεστές Παράστασης Σκηνοθεσία: Αντώνης Καραγιάννης Πρωταγωνιστεί η Αλεξάνδρα Τσιάγκα Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Παπατζέλου Οργάνωση παραγωγής: …