Κείμενα αρχείου: θέατρο

Όλγα Ντέντα: “Μου αρέσει το απλό το οποίο είναι πάρα πολύ καλά δουλεμένο, και που καταλήγει να είναι περίπλοκο.”

συνέντευξη στην Εύα Βασιλειάδη Η σκηνογράφος Όλγα Ντέντα έχει στο ενεργητικό της σημαντικές συνεργασίες και παραστάσεις υψηλής αισθητικής, μέσα από τις οποίες διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ βασισμένη στην απλότητα που  προκύπτει από την αφαιρετική, ποιητική δουλειά που μπορεί να κάνει η σκηνογράφος με τα μέσα και τα υλικά του θεάτρου. Το Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται, φαίνεται να διαμόρφωσε τις μοιραίες της καλλιτεχνικές συναντήσεις, και να συνεχίζει να της δίνει ερεθίσματα για εμβάθυνση στη γνώση και στην καλλιτεχνική εξέλιξη. Μετά τις σπουδές σου στο Πολυτεχνείο τι σε έκανε να στραφείς στην σκηνογραφία; Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γενικά όλη η εμπειρία πολύτιμη και καθοριστική όσον αφορά στη γνώση και αντίληψη που απέκτησα πάνω σε διάφορα επιστημονικά και τεχνολογικά πεδία. Ωστόσο, δουλεύοντας σαν μηχανικός, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Δεν είχα τη χαρά που νόμιζα ότι θα έχω δουλεύοντας. Κι αυτό συνέβαινε διότι δεν υπήρχε χώρος σε αυτό το επάγγελμα για καλλιτεχνική έκφραση. Έτσι, μετά από μια περίοδο ειλικρινούς αναζήτησης σε σχέση με τον εαυτό μου και το τι μου αρέσει να κανω σ’ αυτή …

Μιχάλης Παπαδόπουλος: «Αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ».

O Κύπριος συγγραφέας και ζωγράφος Μιχάλης Παπαδόπουλος αντιμετωπίζει την τέχνη ως επαναστατική πράξη, αφού πιστεύει πως κατέχει καλύτερα τα μέσα για να κάνει τέχνη όποιος έχει πρώτα εξασκηθεί στην ανεξάρτητη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Δεν φαίνεται παρόλα αυτά να ακολουθεί τη γραμμή μιας στρατευμένης τέχνης, αλλά να ενδιαφέρεται για τις μεταμορφωτικές διαδρομες της ανθρώπινης ψυχής, που οδηγούν το άτομο στα άκρα και ίσως πέρα από αυτά. Ως τις 21 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε το έργο του Και τα Αγόρια Κλαίνε, στο Θέατρο Μπέλλος, στην Πλάκα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που παίζεται το έργο σου Και τα Αγόρια Κλαίνε. Αρχικά παρουσιάστηκε ως μονόλογος, στη συνέχεια σε διαλογική μορφή. Πες μας λίγα λόγια για το πώς διαμορφώθηκε η παράσταση από τη μια παρουσίαση στην άλλη, και πώς επέλεξες τον τίτλο. H απόφαση δεν ήταν δικιά μου, ο σκηνοθέτης πίστευε πως έτσι θα ήταν καλυτέρα. Δεν μου αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια των σκηνοθετών, άλλωστε η παράσταση ανήκει περισσότερο στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη παρά σε μένα. Ο τίτλος τώρα είναι η μετάφραση του …

Το θέατρο-μινιατούρα των σκωτσέζων Vox Motus

Στο Brighton Festival συνεχίζει τις παραστάσεις το έργο Flight της θεατρικής ομάδας Vox Motus, αφού παρουσιάστηκε σε Εδιμβούργο, Ιρλανδία, Αυστραλία και Νέα Υόρκη. To έργο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Hinterland της Αυστραλέζας Caroline Brothers. Είναι η ιστορία δύο ορφανών αγοριών που, ξεκινώντας απο το Αφγανιστάν, διασχίζουν την Ευρώπη προς το Λονδίνο, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγουν από τον τρόμο και την αβεβαιότητα, και να επιβιώσουν φτάνοντας στην ελευθερία. Δεν πρόκειται όμως για μια συνηθισμένη παρουσίαση, με ζωντανούς ηθοποιούς, σκηνικά κλπ. Οι Vox Motus πρωτυπούν, αφού ο κάθε θεατής παρακολουθεί την παράσταση καθισμένος σε έναν ξεχωριστό θάλαμο, όπου βλέπει μια σειρά από εικόνες και χειροποίητα σκηνικά-μινιατούρες (diorama) να εναλλάσονται, ενώ ακούει τα λόγια και τη μουσικά μέσα από ακούστικά. H διάρκεια της παράστασης είναι 65 λεπτά, και μπορεί κανείς να την παρακολουθήσει στο Φεστιβάλ του Brighton, από 4 ως 23 Μαίου.

Τhe Thread: o μύθος του μίτου τη Αριάδνης όπως τον είδαν ο Russel Maliphant και ο Vangelis – στο Sadler’s Wells

Εμπνευσμένη από τον ελληνικό μύθο της Αριάδνης είναι η παράσταση The Thread του σημαντικού Βρετανού χορογράφου Russel Maliphant που θα παρουσιαστεί στο Sadler’s Wells από 15 ως 17 Μαρτίου. Η μουσική είναι του Έλληνα συνθέτη Vangelis, οι φωτισμοί είναι του Michael Hulls, τα κοστούμια της Μαίρης Κατράντζου, και στη σύλληψη της ιδέας συνεργάζεται η παραγωγός της παράστασης Γεωργία Ηλιοπούλου.  To νήμα που διατρέχει τον χρόνο και ενώνει τις διαφορετικές κουλτούρες και τις ανθρώπινες αξίες είναι η βασική ιδέα πίσω από το The Thread. Συνδυάζει τον σύγχρονο χορό με παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς από τον Πόντο, την Κρήτη, την Ηπειρο, τις Κυκλάδες. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας τον Νοέμβριο του 2018.

Συνέντευξη με τον θεατρικό συγγραφέα Αντώνη Τσιπιανίτη

Ο συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης έχει δει δεκάδες φορές τα έργα του να γίνονται θεατρικές παραστάσεις, παρόλα αυτά συνεχίζει να συγκινείται από την μοναδική αυτή ιδιότητα του θεάτρου να μεταφέρει τους χαρακτήρες από τη σελίδα στη σκηνή. Αυτός φαίνεται να είναι και ο κύριος λόγος που δεν προβλέπεται να ξαναγυρίσει στην συγγραφή μυθιστορημάτων ή στην δημοσιογραφία από όπου ξεκίνησε. Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση του έργου Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook’ που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Μπέλλος από 20 Φεβρουαρίου, του ζητήσαμε την παρακάτω συνέντευξη για την οποία τον ευχαριστούμε πολύ. Τι σε παρακίνησε να γράψεις το έργο “Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook”; Εννοώ όχι την γενική διαπίστωση της κρίσης των διαπροσωπικών σχέσεων στην εποχή των social media, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα ή θέματα που σε έκαναν να σκεφτείς ότι εδώ υπάρχει κάτι ουσιαστικό να πεις. Nα σου πω ότι δεν έχω ιδέα θα το πιστέψεις; Τα έργα ‘ανατίθενται’ στους δημιουργούς από … κάπου. Μια μέρα ξυπνάμε και συνειδητοποιούμε πως ολόκληρη η ύπαρξή μας έχει καταληφθεί από ένα συγκεκριμένο έργο. Ό,τι κι αν κάνουμε – από …

Alwin Nikolais: ο χορογράφος που θα έπρεπε να ζει για πάντα

Μπορεί το όνομα του Alwin Nikolais (Άλβιν Νικολάις, 1910-93) να μην είναι αυτή τη στιγμή γνωστό στο ευρύτερο κοινό, ο ίδιος όμως θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους και μεγάλους πειραματιστές του σύγχρονου χορού του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Southington του Connecticut, σπούδασε χορό με την Truda Kaschmann, και την Hanya Holm στο Bennington School of Dance, και άρχισε να δουλεύει από το 1948 στην Νέα Υόρκη, στο Henry Street Playhouse, όπου ίδρυσε την δική του σχολή χορού το Nikolais Dance Theatre. Κατάφερε να ξεχωρίσει γιατί επιμελούνταν τις παραστάσεις του στο σύνολό τους, και όχι μόνο την χορογραφία: φωτισμοί, μουσική, σκηνικά κουστούμια, προβολές, όλα περνούσαν από τα χέρια του. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από αυτό που μπορεί να ονομαστεί ‘decentralization‘: το ανθρώπινο σώμα δεν είναι το κέντρο της αφήγησης, αλλά γίνεται κομμάτι του συνόλου, μεταμορφωμένο με τη βοήθεια των υπόλοιπων υλικών.

H Mάγκι Σμιθ στο σανίδι μετά από 12 χρόνια

Απο το 2007 έχει να εμφανιστεί στο θέατρο η ηθοποιός Maggie Smith, όταν έπαιξε στο έργο The Lady From Dubuque του Edward Albee στο Theatre Royal Haymarket Theatre. Δώδεκα χρόνια μετά επιστρέφει στη σκηνή με το A German Life, το νέο έργο του βρετανού Christopher Hampton, που είναι βασισμένο στη μαρτυρία της Brunhilde Pomsel, γραμματέως του Joseph Goebbels. Θα κάνει πρεμιέρα τον Απρίλιο στο Bridge Theatre, με την Maggie Smith στον πρωταγωνιστικό, και τον Jonathan Kent στη σκηνοθεσία. Πληροφορίες εδω

Δεσποινίς Χάος της Δέσποινας Καλαϊτζίδου στο Θεάτρο Μαίωτρον

«Δεσποινίς Χάος» ένα έργο της βραβευμένης θεατρικής συγγραφέως Δέσποινας Καλαϊτζίδου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Καραγιάννη. Παίζει η Αλεξάνδρα Τσιάγκα. Μια παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Βορείου Ελλάδoς «ΜΑΙΩΤΡΟΝ». Κάθε πρωί η Άννα σηκωνόταν κι έστρωνε το κρεβάτι της προσεκτικά, σαν κάποιος να επέβλεπε την επίδοσή της. Πήγαινε κι έφευγε από τη δουλειά της πάντα στην ώρα της. Κάποτε, στα νιάτα της, είχε μπλεξίματα αλλά αυτά είχαν πια περάσει. Τώρα προσπαθούσε να ζήσει μια ήρεμη ζωή, μοναχική, ίσως από επιλογή, ίσως όχι. Μέχρι που μια μέρα το μέλλον έγινε ακόμα πιο αβέβαιο. Κι ένας φάκελος θα της αποκάλυπτε αν θα επιζούσε ή όχι. Τι σκέφτεται ένας άνθρωπος τη στιγμή αυτή; Πώς έρχεται η ροή των σκέψεων, και πώς τις βάζεις σε μια τάξη; Και γιατί αυτό να ενδιαφέρει και κάποιον άλλον πέραν από εκείνη; Ένας εκρηκτικός μονόλογος μιας γυναίκας που έρχεται συνειδητά αντιμέτωπη με το υποσυνείδητό της, προσπαθώντας να αντλήσει τη δύναμη που τόσο χρειάζεται σε ένα κομβικό σημείο της ζωής της. Συντελεστές Παράστασης Σκηνοθεσία: Αντώνης Καραγιάννης Πρωταγωνιστεί η Αλεξάνδρα Τσιάγκα Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Παπατζέλου Οργάνωση παραγωγής: …

Ο Martin Crimp κατάφερε να σοκάρει… στο National Theatre

Το When we have sufficiently tortured each other είναι από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή, αφού όλοι μιλούν για την ‘επιστροφή’ της Cate Blanchett στο  National, μετά την παράσταση The Coast of Utopia του Tom Stoppard, του 2002. Η επιλογή της Blanchett έκανε την προπώληση σχεδόν επικίνδυνη αποστολή. Εισητήρια ήταν διαθέσιμα μόνο μέσω ενός συστήματος κλήρωσης, και αυτή τη στιγμή είναι sold out (αν στηθείς απ’ έξω από χαράματα για να παεις σειρά για τα day tickets ίσως κάτι μπορείς να βρεις). Δεν είναι όμως μόνο η μεγάλη ζήτηση λόγω του καστ που έχει στρέψει την προσοχή σε αυτή την παράσταση. Μια γυναίκα μεγάλη ηλικίας, σοκαρισμένη από τις σκηνές βίας, λιποθύμησε στη διάρκεια μιας από τις παραστάσεις, ενώ άλλοι βρήκαν το θέαμα ιδιαίτερα σκληρό και σοκαριστικό. Αμέσως έρχεται στο νου η εύλογη ερώτηση: έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό; Φυσικά και έχει ξαναγίνει, με πιο γνωστή περίπτωση αυτή της πράστασης του National Cleansed της Sarah Kane, διάσημο για τις λιποθυμίες και τις αποχωρήσεις θεατών. Το επιμύθιο βέβαια δεν είναι αν έχει νόημα ή όχι η βία επί σκηνής, αλλά …

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Λεωνίδα Παπαδόπουλο

Με αγάπη και ευαισθησία για την τέχνη του θεάτρου, και με την ωριμότητα της πολύχρονης εμπειρίας του, ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Παπαδόπουλος μιλάει για την επικείμενη παράστασή του Donna Abbandonata, εκδηλώνοντας την εμπιστοσύνη του στην νεοελληνική δραματουργία, και συνεχίζοντας την πορεία του με γνώμονα την ποιότητα του καλλιτεχνικού αποτελέσματος και την εμβάθυνση της γνώσης μέσω των συνεργασιών. Είναι αναμφίβολα ένας άνθρωπος που για να υπάρξει καλλιτεχνικά δίνει έμφαση στο εμείς παρά στο εγώ. Και το αποτέλεσμα μας δικαιώνει. Λεωνίδα, ετοιμάζεις την νέα σου παράσταση για το 2019. Σε τι στάδιο βρίσκεται η προετοιμασία; Είμαστε στην τελική ευθεία για την πρεμιέρα της παράστασης στις 9 Φεβρουαρίου. Με πολύ αγάπη και ενθουσιασμό δουλέψαμε με τη Μαίρη Σταυρακέλλη, τη Δώρα Θωμοπούλου και τους υπόλοιπους άξιους συνεργάτες αυτής της δουλειάς, το υπέροχο έργο της Γλυκερίας Μπασδέκη, “Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου”, ένα κείμενο ποιητικό και ταυτόχρονα τόσο αληθινό. Πώς επέλεξες το κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη, και πού εστιάζεις την προσέγγισή σου όσον αφορά την επεξεργασία του κειμένου και την σκηνική παρουσίαση; Η Γλυκερία Μπασδέκη είναι μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες …