Γράφει: admin

O David Hare ετοιμάζει Peter (sic) Gynt στο National Theatre

Ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς, ο David Hare διασκευάζει Peer Gynt. Αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση, αφού ένας γίγαντας του βρετανικού θεάτρου αναλαμβάνει το μνημειώδες εγχείρημα να διασκευάσει το επικών διαστάσεων έργο του Henrik Ibsen. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έργο έχει ανέβει στο National μόνο άλλες δύο φορές στο παρελθόν: το 1990 σε μετάφραση του Kenneth McLeish, και το 2000 σε μετάφραση Frank McGuinness. Και όπως συνηθίζουν οι Bρετανοί, η μετάφραση δεν σημαίνει απλώς μεταφορά του κειμένου από την μια γλώσσα στην άλλη, αλλά και προσθήκη στοιχείων στο κείμενο ώστε να αποκτήσει την ιδιαιτερότητα που θα το επικαιροποίησει. Στην περίπτωση της εκδοχής του David Hare, o Peer μετονομάζεται σε Peter και μεταφέρεται στον 21ο αιώνα, όπου αναμένεται να δούμε ποιες θα είναι οι σύγχρονες περιπέτειές του, και με ποιον τρόπο η ιστορία του θα φωτίσει τον χαρακτήρα και τις περιπέτειες του Πέερ που οραματίστηκε ο Ibsen. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Hare διασκευάζει Ibsen, έχοντας ασχοληθεί με την διασκευή του Master Builder το 2016 στο Old Vic.

Η Ella Hickson θέλει να κρυφακούσουμε το θέατρό της

Η νέα Βρετανή θεατρική συγγραφέας Ella Hickson, μετά τις επιτυχμένες παρουσιάσεις των έργων της Oil (2016) και The Writer (2018), εντυπωσιάζει αυτή τη φορά στο National Theatre με την παραγωγή του έργου της Anna, που χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη σκηνοθετικη άποψη. Η σκηνοθέτρια Natalie Abrahami έχει τοποθετήσει την δράση σε ένα κλειστό χώρο-διαμέρισμα, που χωρίζεται από τους θεατές με ένα γυάλινο παραπέτασμα, και το κοινό μπορεί να ακούσει τι συμβαίνει μέσα στο γυάλινο κουτί μόνο μέσω ακουστικών. Και όχι μόνο αυτό. Ό,τι ακούμε προέρχεται από μικρόφωνα τοποθετημένα πάνω στην πρωταγωνίστρια (Phoebe Fox). Ακούμε δηλαδή ό,τι ακούει εκείνη ακολουθώντας έτσι την δική της εκδοχή της ιστορίας, και κομμάτια του διαλόγου που η ίδια δεν ακούει δεν φτάνουν στα αυτιά των θεατών. Η Άννα και ο Χανς, νιόπαντρο ζευγάρι την δεκαετία του 1960 στο Ανατολικό Βερολίνο, γιορτάζουν την προαγωγή του Χανς με ένα πάρτυ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την διαχείριση του παρελθόντως των χαρακτήρων, όπου κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για το ποιος μπορεί να τους ακούει, και ποιον μπορούν να εμπιστευτούν. Είναι ίσως υπερβολική η γνώμη …

Endgame σε όσα ξέραμε μέχρι σήμερα – του Γιάννη Παπουτσή

του Γιάννη Παπουτση Την εβδομάδα που μας πέρασε, το Endgame έγινε η ταινία με το μεγαλύτερο boxoffice άνοιγμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Λογικά μέχρι το τέλος των προβολών του στις αίθουσες θα έχει γίνει η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών, με εισπράξεις που θα αγγίζουν τα 3δις δολάρια σε όλο τον κόσμο. Ποσά αστρονομικά, που κάνουν πολλούς ν’ αναρωτιούνται πως γίνεται να μιλάμε για κρίση στον κινηματογράφο όταν μία μόνο τανία κάνει 3δις δολάρια εισπράξεις.  Η ουσία του προβλήματος όμως βρίσκεται ακριβώς εκεί. Το 2008, με την προβολή του πρώτου Iron Man, η Disney ξεκίνησε μια σειρά ταινιών που έμελλε ν’΄αλλάξει την ιστορία του κινηματογράφου. Αυτό που ξεκίνησε ως ποπ κουλτούρα των κόμικ δεν έγινε μια απλή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη όπως παλαιότερα, αλλά ένα αυτόνομο φρανσάιζ με δυναμική που καθίερωσε το είδος ως τον βασικό χρηματοδότη μιας βιομηχανίας που βρίσκεται σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Σε μια εποχή που το Netflix έκανε δειλά την πρώτη του εμφάνιση, η Disney άρχισε να κόβει εισητήρια που έκαναν τους αιθουσάρχες να χαμογελούν από χαρά κάθε φορά που …

H πρωτη ατομική έκθεση της Emma Kunz στην Serpentine Gallery στο Hyde Park

Ως τις 19/05 μπορεί να δει κανείς την πρώτη ατομική έκθεση στην Βρετανία, έργων της Ελβετίδας καλλιτέχνιδας και θεραπεύτριας Emma Kunz (1892–1963) στην Serpentine Gallery. Η έκθεση περιλαμβάνει 65 από τα 400 και πλέον σχέδια που η Kunz έφτιαξε στη διάρκεια της ζωής της. H Kunz ασχολήθηκε με την τηλεπάθεια και τις φυσικές θεραπευτικές μεθόδους, και την έρευνα γύρω από τις αναζωογονητικές ιδιότητες των φυτών και των μετάλλων. To 1938 ξεκίνησε να φτιάχνει έργα με τη βοήθεια εκκρεμούς, το οποιο συμβουλευόταν παίρνοντας απαντήσεις για οποιoδήποτε ερώτημα μέσα από τις γραμμές που ζωγράφιζε, αναλόγως με την κίνηση του εκκρεμούς (ραδιαισθησία). Στην οργάνωση και την επιλογή των έργων συνεργάστηκε ο Κύπριος εικαστικός Χριστόδουλος Παναγιώτου. Μερικά από τα έργα της Kunz παρακάτω:

H πρώτη ποιητική συλλογή της Isabel Galleymore, από την Carcanet Press

  Με την ποιητική συλλογή Significant Other κάνει το εκδοτικό της ντεμπούτο η ακαδημαϊκός και ερευνήτρια Isabelle Galleymore. Με ειδίκευση σε αυτό που αποκαλείται ecopoetry – ποίηση που εκφράζει οικολογικά θέματα και προβληματισμούς – η Galleymore επικεντρώνεται σε θέματα βιοποικιλότητας, και τους τρόπους που ο άνθρωπος σχετίζεται με την φύση και τις διάφορες μορφές ζωής: προσπαθεί να επιβάλει την δική του ατζέντα στο φυσικό περιβάλλον ή εντάσσεται μέσα σε αυτό; Ο Significant Other του βιβλίου είναι τα εκατομμύρια των μορφών ζωής που κατοικούν τον πλανήτη, για τα οποία η συγγραφέας προτείνει έναν τρόπο προσέγγισης που επανατοποθετεί τον άνθρωπο στις φυσικές του διαστάσεις. Το πρώτο ποίημα της συλλογής παρακάτω: The Ocean Wasn’t walking beside her walking with the ocean below when you didn’t know her and wanted to? In that heat, along that path you hesitated at a slug, beached like a tiny grey whale – thirty tonnes and seventy years of navigating the continental shelf assumed by this soil-scuffing inch and what would she make of you? The ocean blinked. Say you took that step, or …

Όλγα Ντέντα: “Μου αρέσει το απλό το οποίο είναι πάρα πολύ καλά δουλεμένο, και που καταλήγει να είναι περίπλοκο.”

συνέντευξη στην Εύα Βασιλειάδη Η σκηνογράφος Όλγα Ντέντα έχει στο ενεργητικό της σημαντικές συνεργασίες και παραστάσεις υψηλής αισθητικής, μέσα από τις οποίες διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ βασισμένη στην απλότητα που  προκύπτει από την αφαιρετική, ποιητική δουλειά που μπορεί να κάνει η σκηνογράφος με τα μέσα και τα υλικά του θεάτρου. Το Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται, φαίνεται να διαμόρφωσε τις μοιραίες της καλλιτεχνικές συναντήσεις, και να συνεχίζει να της δίνει ερεθίσματα για εμβάθυνση στη γνώση και στην καλλιτεχνική εξέλιξη. Μετά τις σπουδές σου στο Πολυτεχνείο τι σε έκανε να στραφείς στην σκηνογραφία; Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γενικά όλη η εμπειρία πολύτιμη και καθοριστική όσον αφορά στη γνώση και αντίληψη που απέκτησα πάνω σε διάφορα επιστημονικά και τεχνολογικά πεδία. Ωστόσο, δουλεύοντας σαν μηχανικός, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Δεν είχα τη χαρά που νόμιζα ότι θα έχω δουλεύοντας. Κι αυτό συνέβαινε διότι δεν υπήρχε χώρος σε αυτό το επάγγελμα για καλλιτεχνική έκφραση. Έτσι, μετά από μια περίοδο ειλικρινούς αναζήτησης σε σχέση με τον εαυτό μου και το τι μου αρέσει να κανω σ’ αυτή …

Μιχάλης Παπαδόπουλος: «Αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ».

O Κύπριος συγγραφέας και ζωγράφος Μιχάλης Παπαδόπουλος αντιμετωπίζει την τέχνη ως επαναστατική πράξη, αφού πιστεύει πως κατέχει καλύτερα τα μέσα για να κάνει τέχνη όποιος έχει πρώτα εξασκηθεί στην ανεξάρτητη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Δεν φαίνεται παρόλα αυτά να ακολουθεί τη γραμμή μιας στρατευμένης τέχνης, αλλά να ενδιαφέρεται για τις μεταμορφωτικές διαδρομες της ανθρώπινης ψυχής, που οδηγούν το άτομο στα άκρα και ίσως πέρα από αυτά. Ως τις 21 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε το έργο του Και τα Αγόρια Κλαίνε, στο Θέατρο Μπέλλος, στην Πλάκα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που παίζεται το έργο σου Και τα Αγόρια Κλαίνε. Αρχικά παρουσιάστηκε ως μονόλογος, στη συνέχεια σε διαλογική μορφή. Πες μας λίγα λόγια για το πώς διαμορφώθηκε η παράσταση από τη μια παρουσίαση στην άλλη, και πώς επέλεξες τον τίτλο. H απόφαση δεν ήταν δικιά μου, ο σκηνοθέτης πίστευε πως έτσι θα ήταν καλυτέρα. Δεν μου αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια των σκηνοθετών, άλλωστε η παράσταση ανήκει περισσότερο στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη παρά σε μένα. Ο τίτλος τώρα είναι η μετάφραση του …

Τα πορτρέτα στο μετρό, του Walker Evans

To 1938 o αμερικανός φωτογράφος Walker Evans, αφού είχε καταγράψει με τον φακό του θέματα που αφορούσαν την οικονομική κρίση και την αμερικανική αγροτική ζωή, ξεκίνησε να δουλεύει με τον συγγραφέα James Agree σε μια νέα σειρά φωτογραφιών με θέμα το μετρό της Νέας Υόρκης. Για τρία χρόνια φωτογράφιζε ανυποψίαστους επιβάτες που καθόταν απέναντί του στο μετρό, έχοντας την φωτογραφική του μηχανή, μια μικρή Contax 35 χιλιοστών, κρυμμένη στο στήθος του κάτω από το παλτό του, με τον φακό να εξέχει ανάμεσα από τα κουμπιά, και με ένα καλώδιο να φτάνει στο χέρι του μέσα από το μανίκι. Το προτζεκτ έχει τον τίτλο Many Are Called και η δημοσίευσή του σε βιβλίο καθυστέρησε ως το 1966, για να αποφευχθούν τυχόν αντιδράσεις από τα εικονιζόμενα πρόσωπα.    

ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ: Εθνικό σινεμά ή κινηματογραφική Βαβέλ;

του Γιάννη Παπουτσή Τοποθετημένο στις σύγχρονες παραγκουπόλεις του Λιβάνου και με ένα χαρισματικό καστ νεαρών ηθοποιών, η ταινία κέρδισε το βραβείο επιτροπής στις Κάννες, ενώ στα φετινά βραβεία Όσκαρ στάθηκε επάξια δίπλα σε ταινιες όπως το Roma και το Cold War, σε μια αναμφίβολα καλή χρονιά για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Το Καπερναούμ διηγείται την ιστορία ενός μικρού, ατίθασου παιδιού που αφού βρεθεί στη φυλακή για μια σκληρή για την ηλικία του πράξη, τότε με τη βοήθεια μιας δικηγόρου θα μηνύσει τους γονείς του ώστε να σταματήσουν να κάνουν παιδιά. Πριν φτάσει σε αυτό το σημείο, ο μικρός Ζάιν θα περάσει την δική του περιπέτεια, ανάμεσα σε έναν σκληρό κόσμο εκμετάλλευσης και ανέχειας, η οποία θα τον βγάλει ακόμα πιο ώριμο και συνειδητοποιημένο. Η Ναντίν Λαμπάκι δημιουργεί μια εξαιρετικά καλαίσθητη ταινία μέσα σε έναν άσχημο καμβά. Η δύναμη της ταινίας όμως είναι ουσιαστικά και η αδυναμία της. Το μοναδικό ψεγάδι που μπορείς να εντοπίσεις στο Καπερναούμ, είναι ακριβώς στο ότι φαίνεται ότι είναι φτιαγμένο για να συγκινήσει, χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά πως δεν το καταφέρνει. …

“Μισέλ Φουκώ, η μακροημέρευση μιας απάτης” από τις εκδόσεις Μάγμα

Με την μετάφραση από τα Γαλλικά του έργου του Ζαν-Μαρκ Μαντοζιό (Jean-Marc Mandosio) “Μισέλ Φουκώ, η μακροημέρευση μιας απάτης. Φουκώφιλοι και φουκωλάτρες” συνεχίζουν οι εκδόσεις Μάγμα την άκρως ενδιαφέρουσα σειρά βιβλίων πολιτικού δοκιμίου. Η σειρά εγκαινιάστηκε με τους τίτλους Αγαπητοί Τζιχαντιστές (του Φιλίπ Μυρέ), και Τζώρτζ Όργουελ, ένα συντηρητικός αναρχικός, (του Ζαν-Κλοντ Μισεά). Με το δοκίμιο αυτό ο Ζαν-Μαρκ Μαντοζιό προχωρά σε μια τολμηρή κριτική του έργου αλλά και της προσωπικής διαδρομής του Μισέλ Φουκώ. Στηριζόμενος σε πλήθος αποσπασμάτων από τα βιβλία και τις δημόσιες παρεμβάσεις του Γάλλου φιλοσόφου, ο Μαντοζιό αποδομεί τη σκέψη του, αναδεικνύοντας όχι μόνο τις βασικές αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τις διάφορες φάσεις της διανοητικής του πορείας αλλά και την ανακολουθία ανάμεσα στις εκάστοτε θεωρίες του και την πολιτική κι επαγγελματική του διαδρομή Ταυτόχρονα η Μακροημέρευση μιας απάτης αποτελεί μια εξαίσια κι εμπνευσμένη πολεμική, γεμάτη χιούμορ κι ειρωνεία, ενάντια στη «Φουκωλατρεία» που μαστίζει σήμερα τόσο την παραγωγή κοινωνικής θεωρίας –εντός κι εκτός πανεπιστημίου– όσο και τον χώρο της λεγόμενης ριζοσπαστικής πολιτικής. Ένα απόσπασμα του βιβλίου παρακάτω: «Απ’ όλους τους φιλοσοφούντες αερολόγους που μεσουράνησαν τις …