Γράφει: admin

Η Λορελάι: το ποίημα του Χάινριχ Χάινε για την θρυλική σειρήνα

O Χάινριχ Χάινε (1797 – 1856), Γερμανός ρομαντικός ποιητής και συγγραφέας, παρά το πλούσιο συγγραφικό και δημοσιογραφικό του έργο, είναι περισσοτερο γνωστός για το ποίημά του Die Lorelei (The Lorelei). To ποίημα θεωρείτε εθνικός θησαυρός της Γερμανικής γλώσσας και κουλτούρας, και ήταν το μοναδικό από τα έργα του που δεν κάηκε από τους Ναζί, όπως συνέβη με τα υπόλοιπα έργα του λόγω της Εβραϊκής καταγωγής του ποιητή. Το ποίημα μιλά για την σειρήνα Λορελάι, μυθική φιγούρα που επινοήθηκε από τον Γερμανό μυθιστοριγράφο Clemens Brentano, και πέρνει το όνομά της από τον βράχο Lorelei της κοιλάδας του Ρήνου, κοντά στην πόλη Sankt Goarhausen. Ich weiss nicht, was soll es bedeuten, Dass ich so traurig bin; Ein Märchen aus alten Zeiten, Das kommt mir nicht aus dem Sinn. Die Luft ist kühl, und es dunkelt, Und ruhig fliesst der Rhein; Der Gipfel des Berges funkelt Im Abendsonnenschein. Die schönste Jungfrau sitzet Dort oben wunderbar, Ihr goldenes Geschmeide blitzet, Sie kämmt ihr goldenes Haar. Sie kämmt es mit goldenem Kamme Und singt ein Lied dabei; Das hat eine wundersame, Gewaltige …

Ο Γιος, του Φλοριάν Ζελέρ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Πριν καλά καλά προλάβει να κατέβει από το Duke of York Theatre στο West End του Λονδίνου – όπου παίζεται για δεύτερη χρονιά μετά την περσινή του παγκόσμια πρεμιέρα στο Kiln Theatre – το θεατρικό έργο Ο Γιος (Les Fils) του Φλοριάν Ζελέρ ετοιμάζεται και από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ένα οικογενειακό δράμα με κεντρικό θέμα την αγχώδη κατάθλιψη του έφηβου Νικολά, και τον τρόπο με τον οποίο οι χωρισμένοι γονείς του (δεν) καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Αν εξαιρέσουμε ένα (μικρό) ελάττωμα στην πλοκή – ο διευθυντής του σχολείου του Νικολά ειδοποιεί την μητέρα του για τις απουσίες τρεις μήνες μετά (;) – πρόκειται για ένα έργο που λειτουργεί θεματικά και σκηνικά για να περιγράψει τα αδιέξοδα της σύγχρονης οικογένειας, με κεντρική προβληματική την σχέση πατέρα – γιού, η ελλιπής ανάπτυξη της οποίας φαίνεται να αποτελεί την πηγή του προβλημάτος. Παίζουν οι ηθοποιοί Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Δέσποινα Κούρτη, Άννα Καλαϊτζίδου, Δημήτρης Κίτσος, Γιώργος Μακρής Συντελεστές της παράστασης Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Σκηνικό: Ευαγγελία Θεριανού Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα Μουσική: Σταύρος …

O David Hare ετοιμάζει Peter (sic) Gynt στο National Theatre

Ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς, ο David Hare διασκευάζει Peer Gynt. Αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση, αφού ένας γίγαντας του βρετανικού θεάτρου αναλαμβάνει το μνημειώδες εγχείρημα να διασκευάσει το επικών διαστάσεων έργο του Henrik Ibsen. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έργο έχει ανέβει στο National μόνο άλλες δύο φορές στο παρελθόν: το 1990 σε μετάφραση του Kenneth McLeish, και το 2000 σε μετάφραση Frank McGuinness. Και όπως συνηθίζουν οι Bρετανοί, η μετάφραση δεν σημαίνει απλώς μεταφορά του κειμένου από την μια γλώσσα στην άλλη, αλλά και προσθήκη στοιχείων στο κείμενο ώστε να αποκτήσει την ιδιαιτερότητα που θα το επικαιροποίησει. Στην περίπτωση της εκδοχής του David Hare, o Peer μετονομάζεται σε Peter και μεταφέρεται στον 21ο αιώνα, όπου αναμένεται να δούμε ποιες θα είναι οι σύγχρονες περιπέτειές του, και με ποιον τρόπο η ιστορία του θα φωτίσει τον χαρακτήρα και τις περιπέτειες του Πέερ που οραματίστηκε ο Ibsen. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Hare διασκευάζει Ibsen, έχοντας ασχοληθεί με την διασκευή του Master Builder το 2016 στο Old Vic.

Η Ella Hickson θέλει να κρυφακούσουμε το θέατρό της

Η νέα Βρετανή θεατρική συγγραφέας Ella Hickson, μετά τις επιτυχμένες παρουσιάσεις των έργων της Oil (2016) και The Writer (2018), εντυπωσιάζει αυτή τη φορά στο National Theatre με την παραγωγή του έργου της Anna, που χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη σκηνοθετικη άποψη. Η σκηνοθέτρια Natalie Abrahami έχει τοποθετήσει την δράση σε ένα κλειστό χώρο-διαμέρισμα, που χωρίζεται από τους θεατές με ένα γυάλινο παραπέτασμα, και το κοινό μπορεί να ακούσει τι συμβαίνει μέσα στο γυάλινο κουτί μόνο μέσω ακουστικών. Και όχι μόνο αυτό. Ό,τι ακούμε προέρχεται από μικρόφωνα τοποθετημένα πάνω στην πρωταγωνίστρια (Phoebe Fox). Ακούμε δηλαδή ό,τι ακούει εκείνη ακολουθώντας έτσι την δική της εκδοχή της ιστορίας, και κομμάτια του διαλόγου που η ίδια δεν ακούει δεν φτάνουν στα αυτιά των θεατών. Η Άννα και ο Χανς, νιόπαντρο ζευγάρι την δεκαετία του 1960 στο Ανατολικό Βερολίνο, γιορτάζουν την προαγωγή του Χανς με ένα πάρτυ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την διαχείριση του παρελθόντως των χαρακτήρων, όπου κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για το ποιος μπορεί να τους ακούει, και ποιον μπορούν να εμπιστευτούν. Είναι ίσως υπερβολική η γνώμη …

Endgame σε όσα ξέραμε μέχρι σήμερα – του Γιάννη Παπουτσή

του Γιάννη Παπουτση Την εβδομάδα που μας πέρασε, το Endgame έγινε η ταινία με το μεγαλύτερο boxoffice άνοιγμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Λογικά μέχρι το τέλος των προβολών του στις αίθουσες θα έχει γίνει η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών, με εισπράξεις που θα αγγίζουν τα 3δις δολάρια σε όλο τον κόσμο. Ποσά αστρονομικά, που κάνουν πολλούς ν’ αναρωτιούνται πως γίνεται να μιλάμε για κρίση στον κινηματογράφο όταν μία μόνο τανία κάνει 3δις δολάρια εισπράξεις.  Η ουσία του προβλήματος όμως βρίσκεται ακριβώς εκεί. Το 2008, με την προβολή του πρώτου Iron Man, η Disney ξεκίνησε μια σειρά ταινιών που έμελλε ν’΄αλλάξει την ιστορία του κινηματογράφου. Αυτό που ξεκίνησε ως ποπ κουλτούρα των κόμικ δεν έγινε μια απλή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη όπως παλαιότερα, αλλά ένα αυτόνομο φρανσάιζ με δυναμική που καθίερωσε το είδος ως τον βασικό χρηματοδότη μιας βιομηχανίας που βρίσκεται σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Σε μια εποχή που το Netflix έκανε δειλά την πρώτη του εμφάνιση, η Disney άρχισε να κόβει εισητήρια που έκαναν τους αιθουσάρχες να χαμογελούν από χαρά κάθε φορά που …

H πρωτη ατομική έκθεση της Emma Kunz στην Serpentine Gallery στο Hyde Park

Ως τις 19/05 μπορεί να δει κανείς την πρώτη ατομική έκθεση στην Βρετανία, έργων της Ελβετίδας καλλιτέχνιδας και θεραπεύτριας Emma Kunz (1892–1963) στην Serpentine Gallery. Η έκθεση περιλαμβάνει 65 από τα 400 και πλέον σχέδια που η Kunz έφτιαξε στη διάρκεια της ζωής της. H Kunz ασχολήθηκε με την τηλεπάθεια και τις φυσικές θεραπευτικές μεθόδους, και την έρευνα γύρω από τις αναζωογονητικές ιδιότητες των φυτών και των μετάλλων. To 1938 ξεκίνησε να φτιάχνει έργα με τη βοήθεια εκκρεμούς, το οποιο συμβουλευόταν παίρνοντας απαντήσεις για οποιoδήποτε ερώτημα μέσα από τις γραμμές που ζωγράφιζε, αναλόγως με την κίνηση του εκκρεμούς (ραδιαισθησία). Στην οργάνωση και την επιλογή των έργων συνεργάστηκε ο Κύπριος εικαστικός Χριστόδουλος Παναγιώτου. Μερικά από τα έργα της Kunz παρακάτω:

H πρώτη ποιητική συλλογή της Isabel Galleymore, από την Carcanet Press

  Με την ποιητική συλλογή Significant Other κάνει το εκδοτικό της ντεμπούτο η ακαδημαϊκός και ερευνήτρια Isabelle Galleymore. Με ειδίκευση σε αυτό που αποκαλείται ecopoetry – ποίηση που εκφράζει οικολογικά θέματα και προβληματισμούς – η Galleymore επικεντρώνεται σε θέματα βιοποικιλότητας, και τους τρόπους που ο άνθρωπος σχετίζεται με την φύση και τις διάφορες μορφές ζωής: προσπαθεί να επιβάλει την δική του ατζέντα στο φυσικό περιβάλλον ή εντάσσεται μέσα σε αυτό; Ο Significant Other του βιβλίου είναι τα εκατομμύρια των μορφών ζωής που κατοικούν τον πλανήτη, για τα οποία η συγγραφέας προτείνει έναν τρόπο προσέγγισης που επανατοποθετεί τον άνθρωπο στις φυσικές του διαστάσεις. Το πρώτο ποίημα της συλλογής παρακάτω: The Ocean Wasn’t walking beside her walking with the ocean below when you didn’t know her and wanted to? In that heat, along that path you hesitated at a slug, beached like a tiny grey whale – thirty tonnes and seventy years of navigating the continental shelf assumed by this soil-scuffing inch and what would she make of you? The ocean blinked. Say you took that step, or …

Όλγα Ντέντα: “Μου αρέσει το απλό το οποίο είναι πάρα πολύ καλά δουλεμένο, και που καταλήγει να είναι περίπλοκο.”

συνέντευξη στην Εύα Βασιλειάδη Η σκηνογράφος Όλγα Ντέντα έχει στο ενεργητικό της σημαντικές συνεργασίες και παραστάσεις υψηλής αισθητικής, μέσα από τις οποίες διαμόρφωσε ένα προσωπικό στυλ βασισμένη στην απλότητα που  προκύπτει από την αφαιρετική, ποιητική δουλειά που μπορεί να κάνει η σκηνογράφος με τα μέσα και τα υλικά του θεάτρου. Το Λονδίνο, όπου ζει και εργάζεται, φαίνεται να διαμόρφωσε τις μοιραίες της καλλιτεχνικές συναντήσεις, και να συνεχίζει να της δίνει ερεθίσματα για εμβάθυνση στη γνώση και στην καλλιτεχνική εξέλιξη. Μετά τις σπουδές σου στο Πολυτεχνείο τι σε έκανε να στραφείς στην σκηνογραφία; Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γενικά όλη η εμπειρία πολύτιμη και καθοριστική όσον αφορά στη γνώση και αντίληψη που απέκτησα πάνω σε διάφορα επιστημονικά και τεχνολογικά πεδία. Ωστόσο, δουλεύοντας σαν μηχανικός, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Δεν είχα τη χαρά που νόμιζα ότι θα έχω δουλεύοντας. Κι αυτό συνέβαινε διότι δεν υπήρχε χώρος σε αυτό το επάγγελμα για καλλιτεχνική έκφραση. Έτσι, μετά από μια περίοδο ειλικρινούς αναζήτησης σε σχέση με τον εαυτό μου και το τι μου αρέσει να κανω σ’ αυτή …

Μιχάλης Παπαδόπουλος: «Αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ».

O Κύπριος συγγραφέας και ζωγράφος Μιχάλης Παπαδόπουλος αντιμετωπίζει την τέχνη ως επαναστατική πράξη, αφού πιστεύει πως κατέχει καλύτερα τα μέσα για να κάνει τέχνη όποιος έχει πρώτα εξασκηθεί στην ανεξάρτητη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Δεν φαίνεται παρόλα αυτά να ακολουθεί τη γραμμή μιας στρατευμένης τέχνης, αλλά να ενδιαφέρεται για τις μεταμορφωτικές διαδρομες της ανθρώπινης ψυχής, που οδηγούν το άτομο στα άκρα και ίσως πέρα από αυτά. Ως τις 21 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε το έργο του Και τα Αγόρια Κλαίνε, στο Θέατρο Μπέλλος, στην Πλάκα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που παίζεται το έργο σου Και τα Αγόρια Κλαίνε. Αρχικά παρουσιάστηκε ως μονόλογος, στη συνέχεια σε διαλογική μορφή. Πες μας λίγα λόγια για το πώς διαμορφώθηκε η παράσταση από τη μια παρουσίαση στην άλλη, και πώς επέλεξες τον τίτλο. H απόφαση δεν ήταν δικιά μου, ο σκηνοθέτης πίστευε πως έτσι θα ήταν καλυτέρα. Δεν μου αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια των σκηνοθετών, άλλωστε η παράσταση ανήκει περισσότερο στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη παρά σε μένα. Ο τίτλος τώρα είναι η μετάφραση του …

Τα πορτρέτα στο μετρό, του Walker Evans

To 1938 o αμερικανός φωτογράφος Walker Evans, αφού είχε καταγράψει με τον φακό του θέματα που αφορούσαν την οικονομική κρίση και την αμερικανική αγροτική ζωή, ξεκίνησε να δουλεύει με τον συγγραφέα James Agree σε μια νέα σειρά φωτογραφιών με θέμα το μετρό της Νέας Υόρκης. Για τρία χρόνια φωτογράφιζε ανυποψίαστους επιβάτες που καθόταν απέναντί του στο μετρό, έχοντας την φωτογραφική του μηχανή, μια μικρή Contax 35 χιλιοστών, κρυμμένη στο στήθος του κάτω από το παλτό του, με τον φακό να εξέχει ανάμεσα από τα κουμπιά, και με ένα καλώδιο να φτάνει στο χέρι του μέσα από το μανίκι. Το προτζεκτ έχει τον τίτλο Many Are Called και η δημοσίευσή του σε βιβλίο καθυστέρησε ως το 1966, για να αποφευχθούν τυχόν αντιδράσεις από τα εικονιζόμενα πρόσωπα.