Η Ella Hickson θέλει να κρυφακούσουμε το θέατρό της

Η νέα Βρετανή θεατρική συγγραφέας Ella Hickson, μετά τις επιτυχμένες παρουσιάσεις των έργων της Oil (2016) και The Writer (2018), εντυπωσιάζει αυτή τη φορά στο National Theatre με την παραγωγή του έργου της Anna, που χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη σκηνοθετικη άποψη. Η σκηνοθέτρια Natalie Abrahami έχει τοποθετήσει την δράση σε ένα κλειστό χώρο-διαμέρισμα, που χωρίζεται από τους θεατές με ένα γυάλινο παραπέτασμα, και το κοινό μπορεί να ακούσει τι συμβαίνει μέσα στο γυάλινο κουτί μόνο μέσω ακουστικών.

Και όχι μόνο αυτό. Ό,τι ακούμε προέρχεται από μικρόφωνα τοποθετημένα πάνω στην πρωταγωνίστρια (Phoebe Fox). Ακούμε δηλαδή ό,τι ακούει εκείνη ακολουθώντας έτσι την δική της εκδοχή της ιστορίας, και κομμάτια του διαλόγου που η ίδια δεν ακούει δεν φτάνουν στα αυτιά των θεατών. Η Άννα και ο Χανς, νιόπαντρο ζευγάρι την δεκαετία του 1960 στο Ανατολικό Βερολίνο, γιορτάζουν την προαγωγή του Χανς με ένα πάρτυ. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την διαχείριση του παρελθόντως των χαρακτήρων, όπου κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για το ποιος μπορεί να τους ακούει, και ποιον μπορούν να εμπιστευτούν.

Είναι ίσως υπερβολική η γνώμη του Matt Trueman των Financial Times ότι η Hickson δίνει νέα μορφή στο Βρετανικό θέατρο ,  παρόλα αυτά καταφέρνει, με τη βοήθεια σημαντικών συνεργατών, να παρουσιάσει μια πρωτότυπη παράσταση – head-set show, όπως μπορεί να χαρακτηριστεί – με ένα θέμα που είναι διαχρονικά επίκαιρο. Η τάση άλλωστε στο Βρετανικό θέατρο είναι να ρωτάμε παντού και πάντα: “γιατί αυτό το έργο, και γιατί τώρα.” Η δυναμική που προσδίδει η επικαιρότητα των θεμάτων είναι βασικό κριτήριο των παραστάσεων που ανεβαίνουν στις Βρετανικές σκηνές.