Endgame σε όσα ξέραμε μέχρι σήμερα – του Γιάννη Παπουτσή

του Γιάννη Παπουτση

Την εβδομάδα που μας πέρασε, το Endgame έγινε η ταινία με το μεγαλύτερο boxoffice άνοιγμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Λογικά μέχρι το τέλος των προβολών του στις αίθουσες θα έχει γίνει η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών, με εισπράξεις που θα αγγίζουν τα 3δις δολάρια σε όλο τον κόσμο. Ποσά αστρονομικά, που κάνουν πολλούς ν’ αναρωτιούνται πως γίνεται να μιλάμε για κρίση στον κινηματογράφο όταν μία μόνο τανία κάνει 3δις δολάρια εισπράξεις.  Η ουσία του προβλήματος όμως βρίσκεται ακριβώς εκεί.

Το 2008, με την προβολή του πρώτου Iron Man, η Disney ξεκίνησε μια σειρά ταινιών που έμελλε ν’΄αλλάξει την ιστορία του κινηματογράφου. Αυτό που ξεκίνησε ως ποπ κουλτούρα των κόμικ δεν έγινε μια απλή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη όπως παλαιότερα, αλλά ένα αυτόνομο φρανσάιζ με δυναμική που καθίερωσε το είδος ως τον βασικό χρηματοδότη μιας βιομηχανίας που βρίσκεται σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Σε μια εποχή που το Netflix έκανε δειλά την πρώτη του εμφάνιση, η Disney άρχισε να κόβει εισητήρια που έκαναν τους αιθουσάρχες να χαμογελούν από χαρά κάθε φορά που μια νέα μεταφορά σούπερ ήρωα έκανε την εμφάνισή της.

Το Endgame, είναι η ταινία που όλοι οι φίλοι της Marvel περίμενα να δουν. Σε απόλυτη σύμπνοια με τα συναισθήματα των φίλων του είδους, η ταινία δεν αναλλώνεται σε εφέ και δράση, αλλά είναι μια καλοδουλεμένη σεναριακά ταινία που δίνει περιθώριο στους ήρωές της να αναπνεύσουν δραματικά και ξεδιπλώσουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και αδυναμίες. Οι αδερφοί Ρουσό φαίνεται πως πολύ έξυπνα εδώ και καιρό έχουν πιάσει τον παλμό της μαρβελικής κοινότητας, η οποία έχει αγαπήσει τους χαρακτήρες το ίδιο με τις σκηνές δράσης που προσφέρουν.

Η τελευταία εμφάνιση των Avengers με τη μορφή που τους γνωρίσαμε δείχνει να έχει τον επίλογο που της αξίζει, χωρίς να αποφεύγει τα γνωστά κλισέ, τα οποία όμως είναι κομμάτι του συγκερκιμένου είδους ταινιών. Η Marvel, και συνεπώς η Disney, μπαίνει σε μια νέα φάση ύπαρξης, αυτής του streaming. Η κινηματογραφική παρουσία της Marvel δεν θα πάψει να υπάρχει, όμως πολλοί από τους χαρακτήρες της θα μεταφερθούν εκεί που πλέον όλη η βιομηχανία έχει καταλάβει πως βρίσκεται το ασφαλές κέρδος. Οι συνδρομητικές πλατφόρμες προσφέρουν μηνιαίο – σταθερό εισόδημα και φυσικά τη δυνατότητα να μετρήσουν οι παραγωγοί σε αριθμούς την πραγματική δυναμική του προϊόντος.

Μέλλον ανθηρό για την Disney, όμως όχι και για τους αιθουσάρχες. Μετά την εξαγορά της FOX, αυτό που ξεκίνησε ως το σπίτι του Μίκυ Μάους, έχει μετατραπεί σε κάτι παραπάνω από ένα κινηματογραφικό στούντιο. Η Disney ελέγχει πλέον το 40% του παγκόσμιου boxoffice. Αν το ποσοστό ακούγεται τρομακτικό για μια τόσο μεγάλη βιομηχανία όπως το σινεμά, ακόμα πιο τρομακτικό είναι για τους αιθουσάρχες, που εξαρτώνται όλο και περισσότερο από μια μόνο εταιρεία για να ανεβάσουν τον κύκλο εργασιών τους. Συνοπτικά, όσο ο ανταγωνισμός μικραίνει, αυτό μεταφράζεται σε όλο και πιο αυξημένες απαιτήσεις απο τη Disney σε οικονονικά ανταλλάγματα. Ενδεικτικά, μια ταινία μεσαίου μπάτζετ που φέρνει στο αμερικάνικο boxoffice 100 εκατομμύρια δολάρια, μπορεί να φέρει περισσότερα έσοδα στις αίθουσες απ’ ότι έφερε το Infinity War των 678 εκατομμυρίων ευρώ.

Για όσους ανατωτιούνται γιατί το streaming με τη κατάλληλη νομοθέτηση μπορεί να αποδειχτεί σωτήριο για την μυθοπλασία, αλλά ακόμα και για τον ίδιο τον κινηματογράφο, το μυστικό κρύβεται στα νούμερα, αφού με την ανάπτυξη της τεχνολογίας η παραδοσιακή μυθοπλασία χάνει σταδιακά όλο και περισσότερο χώρο. Το streaming, με το κατάλληλο πλαίσιο μπορεί να συνεχίσει να φέρνει κόσμο στις αίθουσες, πρόσφέροντας μια παραδοσιακή ματιά στην αίθουσα και την επιλογή ενός σύγχρονου βίντεο κλάμπ στις πλατφόρμες, που άλλωστε είναι τα σύγχρονα στούντιο (το Netflix πλέον και με τη σφραγίδα της Αμερικάνικης Ένωσης).

Όπως και να έχει, το Endgame είναι μια κινηματογραφική απόλαυση, από αυτές που πρέπει κάποιος να ζήσει αγοράζοντας το παραδοσιακό ποπ κορν από το λόμπι της αίθουσας. Η Disney έχει χτίσει την τελική μάχη της ένδοξης κυριαρχίας της που μόλις ξεκίνησε με πολύ μεράκι και σεβασμό προς το κοινό της. Πολλά για την ιστορία δεν μπορούμε να πούμε, αφού για όσους δεν το έχουν δει ακόμα η όλη ουσία βρίσκεται στις εκπλήξεις, στις απώλειες και στην τελική μάχη.