Μιχάλης Παπαδόπουλος: «Αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ».

O Κύπριος συγγραφέας και ζωγράφος Μιχάλης Παπαδόπουλος αντιμετωπίζει την τέχνη ως επαναστατική πράξη, αφού πιστεύει πως κατέχει καλύτερα τα μέσα για να κάνει τέχνη όποιος έχει πρώτα εξασκηθεί στην ανεξάρτητη κοινωνική και πολιτική σκέψη. Δεν φαίνεται παρόλα αυτά να ακολουθεί τη γραμμή μιας στρατευμένης τέχνης, αλλά να ενδιαφέρεται για τις μεταμορφωτικές διαδρομες της ανθρώπινης ψυχής, που οδηγούν το άτομο στα άκρα και ίσως πέρα από αυτά. Ως τις 21 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή, θα παρακολουθήσουμε το έργο του Και τα Αγόρια Κλαίνε, στο Θέατρο Μπέλλος, στην Πλάκα.

Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που παίζεται το έργο σου Και τα Αγόρια Κλαίνε. Αρχικά παρουσιάστηκε ως μονόλογος, στη συνέχεια σε διαλογική μορφή. Πες μας λίγα λόγια για το πώς διαμορφώθηκε η παράσταση από τη μια παρουσίαση στην άλλη, και πώς επέλεξες τον τίτλο.

H απόφαση δεν ήταν δικιά μου, ο σκηνοθέτης πίστευε πως έτσι θα ήταν καλυτέρα. Δεν μου αρέσει να μπλέκομαι στα πόδια των σκηνοθετών, άλλωστε η παράσταση ανήκει περισσότερο στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη παρά σε μένα. Ο τίτλος τώρα είναι η μετάφραση του αρχικού αγγλικού τίτλου που έδωσα, του “boys do cry”. Μου άρεσε αυτός ο τίτλος  γιατί έπαιζε με τη γνωστή αγγλική φράση boys don’t cry (οι άντρες δεν κλαίνε). Νομίζω πως έδινε στο θεατή από την αρχή πληροφορίες για τον ίδιο τον ήρωα, για το περιβάλλον που μεγάλωσε, για την εποχή που έζησε,  για όλο αυτό το άρρωστο που κουβαλούσαμε εμείς,  οι παλιάς κοπής άντρες. Ευτυχώς τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα, τα πιο πολλά αγόρια μπορούν και  εκφράζουν πιο εύκολα τις ευαισθησίες τους.

Για τον John Gacy, τον ήρωα του έργου σου, έχουν γραφτεί βιβλία και έχουν γυριστεί ταινίες και ντοκιμαντέρ. Με ποιο τρόπο χειρίζεσαι τον χαρακτήρα, και πώς διαφέρει η προσέγγιση σου από προηγούμενες απεικονίσεις του;

Δεν έγραψα  ένα  θρίλερ και  το σίγουρο είναι πως η παράσταση δεν προσπαθεί να γίνει ταινία τρόμου.  Αυτό  το είδος δεν με αφορά και δεν αφορά ούτε και τους θεατές. Αυτό που ψάχνουμε στο θέατρο είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Εγώ ήθελα να ανακαλύψω το δρόμο που περπάτησε εκείνο το αγόρι για να μεταμορφωθεί σε αυτό το τέρας. Αυτό προσπάθησα να δώσω.  Να μπω μέσα στον ήρωα, να ανακαλύψω την άρρωστη πραγματικότητά του, το εγώ του, την πείνα του και το πιο σημαντικό, το τι προκάλεσε αυτή την πείνα.

Έχεις ασχοληθεί και σε παλιότερα κείμενα με χαρακτήρες που είναι κατά συρροή δολοφόνοι, όπως η Myra Hindley. Τι σε τραβάει σε αυτούς τους χαρακτήρες; Ποια άλλα θέματα είναι κεντρικά στα έργα σου;

Ναι αυτό το έκανα, έχω γράψει άλλο ένα μονόλογο βασισμένο στη ζωή της Myra Hindley.  Όμως όπως και στο “και τα αγόρια κλαίνε” δεν μένω στο έγκλημα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν δολοφόνοι, για κάποιους άλλους λογούς έγιναν αυτό που έγιναν. Είναι προϊόντα μιας κοινωνίας  που πολεμάει την ενσυναίσθηση, που θεωρεί αδυναμία την ευαισθησία.  Αυτό καυτηριάζω, αυτό το τοξικό περιβάλλον που ζούμε. Αυτά είναι και τα θέματα που με ενδιαφέρουν.

Έχεις ασχοληθεί με συγγραφή διαλόγων σε τηλεοπτικά σίριαλ. Σε έχει επηρεάσει αυτή η δουλειά στην συγγραφή θεατρικών κειμένων;

Έμαθα απλά να δακτυλογραφώ πιο γρήγορα. Αυτό! Δεν μου αρέσουν τα καθημερινά σήριαλ, το έζησα, το χόρτασα, φτάνει! Το καθημερινό σε εξαντλεί, και όταν είσαι κουρασμένος αρχίζεις να γράφεις ανοησίες. …και η ανοησία σιγά σιγά μπαίνει στο πετσί, στα κόκκαλα, στο είναι σου. Την αναπαρήγαγα την ανοησία και στη ζωή μου. Σε άλλους φαντάζομαι πως δουλεύει διαφορετικά.

Έχεις πει πως η καλλιτεχνική δημιουργία κατά κάποιο τρόπο αντικαθιστά τα παιδιά, για όσους δεν έκαναν. Πιστεύεις ότι όσοι έχουν κάνει παιδιά νιώθουν λιγότερο την ανάγκη της δημιουργίας;

Ναι πιστεύω πως αυτοί που έχουν παιδιά σκέφτονται πολύ περισσότερο τα παιδιά τους και όχι το αν θα ανθίσουν καλλιτεχνικά. Η γνώμη  μου βέβαια είναι πως πολύ καλά κάνουν. Και εγώ αν είχα παιδιά αυτό θα έκανα. Θα με απασχολούσε πολύ περισσότερο το παιδί μου, το μέλλον, η ζωή, η ευτυχία του και όχι τα δικά μου τα “θέλω”.

Πώς είναι η καθημερινότητα σου; Διδάσκεις, μελετάς, ζωγραφίζεις, γράφεις; Βρίσκεις χρόνο να κάνεις όλα αυτά που είναι ουσιαστικά για σένα;

Κάνω όλα τα πιο πάνω, και είμαι τυχερός που τα κάνω. Είμαι από τους πολύ λίγους που κατάφεραν να κάνουν τα χόμπι τους επάγγελμα. Γνωρίζω πολύ ταλαντούχα παιδιά, πολύ πιο ταλαντούχα από μένα, που για να επιβιώσουν κάνουν και δυο και τρεις δουλειές και μάλιστα δουλειές που δεν έχουν να κάνουν με τη τέχνη τους.

Κατά πόσο ενδιαφέρεσαι για την επικαιρότητα και την πολιτική; Πολλοί καλλιτέχνες λένε σε συνεντεύξεις πράγματα όπως “δεν ξέρω πολλά για την πολιτική, γιατί δουλεύω πολλές ώρες με την τέχνη μου”.

Αυτά τα λένε γιατί φοβούνται πως θα χάσουν πελάτες ή γιατί πιστεύουν πως με αυτό τον τρόπο δεν θα κάνουν εχθρούς και  θα τσιμεντώσουν και καλά τη θέση τους στο χώρο. Βέβαια η αλήθεια είναι πως είμαστε με το ένα πόδι έξω από τον χώρο και με το ένα πόδι σίγουρα έξω από την ίδια τη ζωή. Ευτυχώς αυτό το κατάλαβα πολύ νέος και αποφάσισα να περάσω τη ζωή μου όρθιος και όχι στα τέσσερα. Σε μια παλιά συνέντευξη μου, μια συνέντευξη που έδωσα σαν ζωγράφος, πολύ πριν αρχίσω να γράφω, είπα πως αυτός που κρατάει γερά το πινέλο του είναι αυτός που κράτησε κάποτε στα χέρια του μολότοφ. Αυτό συνεχίζω να το πιστεύω.

Συντελεστές:
Κείμενο: Μιχάλης Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος

Παίζει ο: Γιώργης Κοντοπόδης

Θέατρο Μπέλλος
Κέκροπος 1, Πλάκα

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
– Σάββατο στις 21:30
– Κυριακή στις 19:30

Τιμή εισιτηρίων:
– 15 ευρώ (γενική είσοδος)
– 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για τα παιδιά.