Συνέντευξη με τον θεατρικό συγγραφέα Αντώνη Τσιπιανίτη

Ο συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης έχει δει δεκάδες φορές τα έργα του να γίνονται θεατρικές παραστάσεις, παρόλα αυτά συνεχίζει να συγκινείται από την μοναδική αυτή ιδιότητα του θεάτρου να μεταφέρει τους χαρακτήρες από τη σελίδα στη σκηνή. Αυτός φαίνεται να είναι και ο κύριος λόγος που δεν προβλέπεται να ξαναγυρίσει στην συγγραφή μυθιστορημάτων ή στην δημοσιογραφία από όπου ξεκίνησε. Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση του έργου Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook’ που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Μπέλλος από 20 Φεβρουαρίου, του ζητήσαμε την παρακάτω συνέντευξη για την οποία τον ευχαριστούμε πολύ.

Τι σε παρακίνησε να γράψεις το έργο “Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook”; Εννοώ όχι την γενική διαπίστωση της κρίσης των διαπροσωπικών σχέσεων στην εποχή των social media, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα ή θέματα που σε έκαναν να σκεφτείς ότι εδώ υπάρχει κάτι ουσιαστικό να πεις.

Nα σου πω ότι δεν έχω ιδέα θα το πιστέψεις; Τα έργα ‘ανατίθενται’ στους δημιουργούς από … κάπου. Μια μέρα ξυπνάμε και συνειδητοποιούμε πως ολόκληρη η ύπαρξή μας έχει καταληφθεί από ένα συγκεκριμένο έργο. Ό,τι κι αν κάνουμε – από τα ψώνια στο σούπερμάρκετ μέχρι το να βάλουμε πλυντήριο – το μυαλό μας είναι σε αυτό το έργο, ‘ακούμε’ τους διαλόγους του και, μέρα με τη μέρα, ‘βλέπουμε’ όλο και πιο καθαρά τους χαρακτήρες του. Κι έτσι, έρχεται κάποτε η στιγμή που νιώθουμε πως είναι έτοιμο να γραφτεί. Και το γράφουμε.

Γιατί οι χαρακτήρες λέγονται Εστραγκόν και Οφηλία;

Είναι τα ψευδώνυμα που οι ίδιοι έχουν δώσει στα προφίλ τους. Μέσα στο έργο, εξηγείται το γιατί, καθώς η κοπέλα έχει εμμονή με την συγκεκριμένη ηρωίδα του Σαίξπηρ και ο νεαρός το αντίστοιχο με τον ήρωα αυτό του Μπέκετ.

Είναι η παράσταση διαδραστική, επιτρέπει δηλαδή την συμμετοχή των θεατών; Αυτό είναι μέρος της σκηνοθεσίας ή του κειμένου;

Ναι είναι. Το κείμενο το ζητάει να συμβεί. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον και δίνει στο έργο μεγάλη ζωντάνια.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά το 2017 στην Κύπρο με άλλους συντελεστές. Σε τι διαφέρουν οι δύο παρουσιάσεις του έργου;

Στην Κύπρο ο Υπεύθυνος της Θεραπευτικής Κοινότητας του Facebook παίχτηκε από γυναίκα, την Έλια Ιωαννίδου, εδώ είναι άντρας, όπως δηλαδή τον έχω βάλει να είναι στο κείμενο του έργου.

Έχεις γράψει τρεις γυναικείους μονολόγους. Για ποιον λόγο νομίζεις πως έχεις ασχοληθεί με έργα που αφορούν την γυναικεία ψυχοσύνθεση, ενώ θα περίμενε κανείς να είσαι πιο εξοικειωμένος με την αντρική;

Ο δημιουργός μιλάει για τον άνθρωπο – είτε είναι άντρας είτε γυναίκα. Για την ανθρώπινη ψυχή. Η ψυχή δεν έχει φύλο, όπως και το αίμα. Αλλιώς δεν θα είχε γράψει ο Σοφοκλής την Αντιγόνη, ο Ευρυπίδης την Μήδεια, ο Αριστοφάνης την Λυσιστράτη, ο Ίψεν την Νόρα, ο Στρίντμπεργκ την Δεσποινίδα Τζούλια, ο Τσέχωφ τις Τρεις αδελφές και….και… τόσοι άλλοι άντρες δεν θα είχαν δημιουργήσει τους τόσους διάσημους γυναικείους χαρακτήρες. Κι αν με ρωτήσεις γιατί τόσοι άντρες επέλεξαν γυναικείους χαρακτήρες για να πουν αυτό που ήθελαν, θα σου πω ότι η ανθρώπινη ψυχή εκφράζεται πολύ πιο βαθιά και πλατειά μέσα από μια γυναίκα, γι’ αυτό και τις προτιμούμε. Ο γυναικείος χαρακτήρας μας επιτρέπει να ‘ανοιχτούμε’, να εκφράσουμε την ανθρώπινη ψυχή με μεγαλύτερη ένταση και σε μεγαλύτερη έκταση. Η γυναίκα είναι η λύτρωση του δημιουργού.

Πως αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες που μπορεί να προκυψουν στο θέατρο όσον αφορά την παραγωγή ή τις συνεργασίες; Πόσο εύκολο είναι να βρεθούν τα χρήματα ή οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα αναλάβουν ένα έργο;

Με ψυχραιμία τις αντιμετωπίζω και με την πίστη πως για να μου δόθηκε το όποιο ταλέντο να δημιουργώ κάτι που ενδιαφέρει τους ανθρώπους, θα έχει ‘προβλεφθεί’ από την ζωή και ο τρόπος να βρει το δρόμο για να φτάσει στο κοινό του. Αρκετές φορές βέβαια έχω αναρωτηθεί μήπως είναι εντελώς λάθος να σκέφτομαι έτσι και μήπως όλα αυτά είναι μόνο μέσα στο μυαλό μου…

Συνεχίζεις να ασχολείσαι με το μυθιστόρημα ή σε έχει απορροφήσει το θέατρο;

Το θέατρο είναι μεγάλος εθισμός, επειδή βλέπεις το έργο σου ζωντανά στην σκηνή, όλα αυτά τα πρόσωπα που έχεις δημιουργήσει να ενσαρκώνονται από ηθοποιούς και το κοινό να είναι εκεί μπροστά σου να παρακολουθεί το έργο κι εσύ να μπορείς να δεις τα μάτια τους, να γνωρίσεις τις αντιδράσεις τους, να ακούσεις την αναπνοή τους. Είναι μαγικό, και δύσκολα μπορείς να επιστρέψεις στο μυθιστόρημα. Γι αυτό και όσες φορές επιχείρησα να ξαναγράψω μυθιστόρημα, ήρθε γρήγορα η στιγμή που είπα ‘θεατρικό θα το κάνω!’.

Δεν εργάζεσαι πια ως δημοσιογράφος λόγω της οικονομικής κρίσης, ή και από επιλογή; Πώς βιοπορίζεσαι, και πόσο έχει αλλάξει η σχέση σου με τον κοινωνικό, πολιτικό και επαγγελματικό σου περίγυρο τα τελευταία χρόνια;

Η δημοσιογραφία έκανε τον κύκλο της για μένα. Ήταν σαν να ζούσα σε έναν τόπο και να έφυγα και να πήγα σε έναν άλλο. Είμαι ευτυχισμένος σε αυτό τον τόπο – το Θέατρο – και δεν θέλω να φύγω (παρόλες τις στερήσεις και τις θυσίες-καλοδεχούμενες όλες γιατί γίνονται για κάτι που αγαπώ και γεμίζει νόημα την ζωή μου).

Όταν πεθάνω, θάψτε με στο facebook!”

του Αντώνη Τσιπιανίτη, σε Πανελλαδική πρώτη
από Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου έως 18 Απριλίου
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 21:15

Ένας άντρας και μια γυναίκα αναζητούν τον Έρωτα. Ο Εστραγκόν και η Οφηλία, δύο ιδιαίτεροι άνθρωποι της καθημερινότητας, με ευαισθησίες συναντιούνται στη θεραπευτική κοινότητα του facebook, και υπό την καθοδήγηση του υπεύθυνου της κοινότητας προσπαθούν να δώσουν νόημα και περιεχόμενο στην προσωπική τους ζωή.

Σε σημεία της παράστασης, κάποιοι εκ των θεατών μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο, υποδυόμενοι διάφορους χρήστες- φίλους του facebook.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: Αντώνης Τσιπιανίτης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Σκηνικά / Κοστούμια: Κατερίνα Κοντού
Μουσική Επένδυση: Γιώργης Κοντοπόδης
Φωτογραφίες: Γιάννης Παυλίδης
Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης): Δημήτρης Γιώτης, Μαρίνα Γεωργοπούλου, Γιώργης Κοντοπόδης
Διάρκεια παράστασης: 105 λεπτά με διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, 10 ευρώ φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15
Θέατρο ΜΠΕΛΛΟΣ – Κέκροπος 1, Πλάκα
Τηλέφωνο: 2103229889