Θέατρο στο Λονδίνο τώρα: σύντομος οδηγός πλοήγησης – Μέρος Β

4. Harold Pinter Theatre

Φέτος το Harold Pinter είναι must προορισμός. Σε μια παρουσίαση-μαμούθ μπορεί να δει κανείς και τα 20 σύντομης διάρκειας έργα του Pinter, σε γκρουπ των 2 ή των 3. Για παράδειγμα στην παράσταση Pinter 5, που παιζεται αυτόν τον καιρό, βλέπουμε το ένα μετά το άλλο τα έργα The Room, Victoria Station και Family Voices κ.ο.κ. Και από 5/03 θα παιχτεί το πολυαναμενόμενο Betrayal, με τον Tom Hiddleston στον πρωταγωνιστικό. Όσον αφορά το Betrayal, η πικάντικη πληροφορία που έχει δώσει ο ίδιος ο Pinter είναι πως γράφτηκε βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα της εξωσυζυγική σχέσης που διατηρούσε για 7 χρόνια με την παρουσιάστρια του BBC Joan Bakewell. Στο έργο βλέπουμε, από το τέλος προς στην αρχή, την ιστορίας ενός ερωτικού τριγώνου σε βάθος 7 χρόνων. Περισσότερα εδω.

5. Royal Court

Η ναυαρχίδα του new writing. Τι είναι αυτό; Είναι το νέο αίμα, το φρεσκογραμμένο κείμενο που ψάχνει κάπου να στεγαστεί: “Γεια σας, ήρθα, πάρτε το κείμενό μου”! Το Royal Court κάνει αυτή τη δουλειά από την δεκαετία του 1950. Εκτός από έργα πρωτοεμφανιζόμενων, παρουσιάζει και παλιότερους συγγραφείς που έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους ως new writers. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Simon Stephens, γνωστός πρόσφατα στην Ελλάδα για το Heisenberg (που πριν καλά καλά κατέβει πέρυσι στο Λονδίνο, είχε ανέβει στην Αθήνα απο το Θέατρο του Νέου Κόσμου), και το Ποιος Σκότωσε τον Σκύλο τα Μεσάνυχτα (βασισμένο στο μυθιστόρημα του Mark Huddon). Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο για ένα κείμενο, όσο καλό και να είναι, να γίνει δεκτό από το Literary Department του θεάτρου. Ο ανταγωνισμός είναι ασύλληπτος, αφού το Court δέχεται περίπου 2-3000 κείμενα τον χρόνο. Τι παίζει αυτή τη στιγμή το Royal Court; Νέα κείμενα, τι άλλο; Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το The Cane του Mark Ravenhill, που έχει πάρει καλές κριτικές ως μια αμφίσημη απεικόνιση του ζητήματος της σωματικής τιμωρίας (corporal punishment) στο σχολικό περιβάλλον και της σύγκρουσης των γενεών γύρω από αυτό το θέμα.

6. Αίμα στη σκηνή του Almeida

Από τα off-West End θέατρα με σημαντικό στάτους και ποιοτικές παραγωγές, το Almeida παρουσιάζει φέτος τον Richard II του Shakespeare, σε μια παραγωγή που έχει ήδη συζητηθεί εκτενώς στον εγχώριο Τύπο, λόγω του cast και της όλης παρουσίασης από τον σκηνοθέτη Joe Hill-Gibbins. Όπως απαιτεί οι σύγχρονη τάση για επικαιροποίηση των κλασικών έργων, τα σκηνικά, τα κοστούμια και το όλο στήσιμο επιχειρούν να παραπέμψουν στην σύγχρονη εποχή για να αναδείξουν την διαχρονικότητα της τραγικής φύσης των παιχνιδιών εξουσίας. Η διάρκεια είναι μόνο 90 λεπτά. Το αν το σύνολο το καταφέρνει, είναι αμφιλεγόμενο. Γι’ αυτό αξίζει να δει κανεις την παράσταση για να μπορέσει να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά. Είναι ίσως μια παράσταση που διχάζει.

7. Σε άλλα νέα…

… μπορει να δει κανεις τα αειθαλή Old Vic και Young Vic (σε απόσταση 2 λεπτών με τα πόδια το ένα από το άλλο στο Strand του Waterloo), το Vaudeville στο West End όπου συνεχίζεται το True West του αγαπημένου Sam Shepard. Και σε μικρότερη κλίμακα τα σημαντικά Southwark Playhouse στα νότια (Elephant and Castle) .Το Kiln Theatre στα βορειοδυτικά (Angel) με το White Teeth (διασκευή του μυθιστορήματος της Zadie Smith) πού παίζεται τώρα και το The Son του επίσης αγαπημένου Florian Zeller. Αλλά και το Tristan Batesτο Theatre503το Bush Theatre, το Battersea Arts Centre κλπ, κλπ, κλπ…