Η εγκληματική πλευρά της αθωότητας

του Γιάννη Παπουτσή

Ο σκηνοθέτης του Reality και του Gomorrah επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το Dogman, έκανε πρώτα μια στάση από το φετινό Φεστιβάλ Καννών, στο οποίο ο πρωταγωνιστής του,  Μαρσέλο Φόντε τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας, ενώ η ταινία συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό κομμάτι.

Ο Ματέο Γκαρόνε θεωρείται, όχι τυχαία, ένας απο τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της γενιάς του. Ο Ιταλός καλλιτέχνης, ο οποίος τιμήθηκε το 2012 με το Χρυσό Φοίνικα για την ταινία Reality, αυτη τη φορά ταξίδεψε στη Γαλλική Ριβιέρα με ένα φιλμ που έχει πολλές αναφορές στην τανία που του έφερε παγκόσμια αναγνώριση, το Gomorrah. Αρκετά σκληρή, με σαφή αναφορά στον αδίστακτο κόσμο του υποκόσμου της Ιταλίας, η ταινία κινείται περίεργα ανάμεσα στην άγνοια και τον φόβο. Ερειπωμένα σκηνικά που συμβαδίζουν με τη φθορά των χαρακτήρων και στη μέση του σκηνικού μια παιδική χαρά, που συμβολίζει την αθωότητα του πρωταγωνιστή της. Συμβολική αντίθεση που θα αποκαλυφθεί πλήρως στην τελευταία σκηνή της ταινίας.

Όλα θα ξεκινήσουν όταν ο Μαρσέλο, ένας καλοκάγαθος ιδιοκτήτης κέντρου φροντίδας σκύλων και διακινητής μικροποσότητας κοκαίνης, θα συνάψει μια περίεργη σχέση με τον Σιμόνε, έναν αδίστακτο κακοποιό της περιοχής. Στοργικός πατέρας και φιλήσυχος πολίτης που κινείται στα όρια της παρανομίας ως απόρροια της κοινωνικής πραγματικότητας την οποία βιώνει, ο Σιμόνε θα ξυπνήσει στον Μαρσέλο ένα κρυφό ένστικτο αδρεναλίνης που θα τον οδηγήσει στο να κάνει ένα λάθος που θα του κοστίσει την ήρεμη ζωή που ζούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Η ταινία ξεκινάει με μια ωραία παρουσίαση των χαρακτήρων, μια προσεκτική κλιμάκωση της δράσης και μια όμορφη αισθητικά εικόνα μιας άσχημης πραγματικότητας. Ο Γκαρόνε αποδυναμώνει την ίδια του την ιστορία μετά το δεύτερο μισό της ταινίας, κυρίως μέσω μιας βιαστικής μεταφοράς απο ένα ψυχολογικό παιχνίδι εξουσίας, στην ωμή βία. Αν και η έκβαση της ταινίας δεν ξενίζει, φαντάζει αρκετά διεκπεραιωτική για έναν σκηνοθέτη σαν το Γκαρόνε, κυρίως αφού μέσα απο το εύρημα της αγάπης του πρωταγωνιστή για τα σκυλιά, του δινόταν η ευκαιρία να αποκλιμακώσει την ταινία του σε περισσότερα στάδια και να παίξει ένα άρκετά πιο ενδιαφέρον παιχνίδι μυαλού με το κοινό.

Το Dogman είναι μια καλοφτιαγμένη ταινία που παίζει με την ανθρώπινη φύση και τα όριά της, με την κόκκινη γραμμή που κρατάει τις ισορροπίες στις ανθρώπινες σχέσεις και τον άλλο εαυτό που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Έχει αντιθέσεις, οι οποίες παρουσιάζονται λιτά και προσεκτικά, αλλά κυρίως έχει πολυ καλές ερμηνίες που σου τραβάνε την προσοχή, όπως θα τραβούσαν σε μια συνηθισμένη χολιγουντιανή ταινία οι τετράποδοι φίλοι της ταινίας. Ο Γκαρόνε επιβεβαιώνει πως δεν χρειάζεται πάντα να είσαι πρωτότυπος ή καινοτόμος για να κάνεις ωραιο σινεμά.

Μπορείτε να την απολάυσετε:

Curzon Bloomsbury στο Λονδίνο

ΔΑΝΑΟΣ – ΔΙΑΝΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ – ΑΤΛΑΝΤΙΣ στην Αθήνα