Κι όμως κινείται: Αναδρομική έκθεση της Bridget Riley στο Southbank Centre από τον Οκτώβριο 2019

Το ομολογώ, δεν είμαι φαν της αφηρημένης τέχνης. Όταν βρίσκομαι σε έκθεση ή μουσείο μοντέρνας τέχνης, τα αφηρημένα έργα τα προσπερνάω. Αν ήμουν χαρακτήρας στο θεατρικό έργο Art, της Yasmina Reza, θα ήμουν ο Μαρκ, που βλέπει τον σχεδόν εντελώς λευκό πίνακα που αγόρασε και χρυσοπλήρωσε ο φίλος του Σερζ, και ξεδιπλώνει τον πολιτισμικό και προσωπικό παροξυσμό του: ‘Πώς είναι δυνατόν o κολλητός μου φίλος να περνάει ‘αυτό το πράγμα’ για τέχνη!΄’ Για παράδειγμα:

Ενδιαφέρον; Ναι, ως πάτερν για ρούχα ή αξεσουάρ, ή ως εξώφυλλο περιοδικού. Αν δεν ήταν έργο της Bridget Riley, της πρωτοπόρου της Op Art (optical art) μπορεί και να μην έδινα σημασία. Τελικά το όνομα του καλλιτέχνη κάνει το έργο, ή το έργο κάνει το όνομα; Η απάντηση είναι πως κάτι πρέπει να κάνει κι ο καλλιτέχνης για το όνομά του, πρωτού δεχτούμε οτιδήποτε φτιάχνει ως έργο τέχνης. Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι οι ‘οφθαλαμαπάτες’ της Bridget Riley ξεχωρίζουν. Είναι γοητευτικές, και κάποιες απο αυτές όντως κινούνται!

Blaze 1 (1962)

Fall (1963)

Από τις 23/10 2019 ως τις 26/01 2020, μπορεί να δει κανείς έργα της Riley από όλο το φάσμα της 70χρονης καριέρας της στην Hayward Gallery του Southbank Centre.