Θέλω να ξέρω: Τι κάνουν τώρα οι The Blitz;

Οι The Blitz  (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής) κάνουν devised theatre (ή Θέατρο της Επινόησης) από το 2004. Τι είναι το devised theatre; Αυτοσχεδιαστικό θέατρο. Μια ομάδα ηθοποιών που συνήθως με ένα προεπιλεγμένο θέμα/ιδέα δημιουργούν την παράστασή τους μέσα από τις πρόβες. Δεν καταπιάνονται δηλαδή με έτοιμα θεατρικά έργα.

Μπαίνεις στη σελίδα τους theblitz.gr και μπερδεύεσαι λίγο στην αρχή:

Αλλά όχι, βγάζεις άκρη. Motherland είναι η πρώτη τους παράσταση (στο Bios, Aθήνα 2006) με θέμα την κλιματική αλλαγή. Το τρέιλερ παρακάτω.

Ενδιαφέρον αλλά ίσως λίγο άγουρο. Ας πάμε στα πιο πρόσφατά τους για να δούμε πως εξελίχθηκαν.

Στα τελευταία τους νέα φιγουράρει το Late Night, περφόρμανς που έφτιαξαν αρχικά το 2012 αλλά συνεχίζει να παίζεται από τότε, με πιο πρόσφατη εμφάνιση στο Teatro Municipal do Porto στις 4 Οκτωβρίου. Θέμα του είναι η πολιτική και συναισθηματική αποσύνθεση της Ευρώπης, και παίχτηκε σε sold out παράσταση και στο Barbican του Λονδίνου τον Ιούνιο του 2016.

Αλλά η πιο πρόσφατη δημιουργία τους είναι Το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς (Τhe Institute of Global Loneliness). Ή μήπως είναι το 6am. How to disappear completely; Όχι, το πιο πρόσφατο είναι το Ινστιτούτο, παρόλα αυτά οι τρεις τελευταίες δουλειές του (Late Night, How to disappear και Tο Ινστιτούτο), είναι αυτές με τις οποίες περιοδεύουν τα τελευταία χρόνια.  Ας δούμε τι έχουν να πουν:

Το Late Night, είναι ελληνικό και ευρωπαϊκό μαζί. Οι performers χρησιμοποιούν αποσπασματικό λόγο και ‘παράλογες’ κινήσεις, χορεύουν και μιλάνε, εκφράζοντας ανησυχίες που είναι ήδη γνώριμες στον ευρωπαϊκό χώρο: κατάρρευση αξιών και παγιωμένων ταυτοτήτων, αβεβαιότητα, φόβος.

Το ίδιο περίπου κάνει και το 6am. How to disappear completely.  Μεγάλη σκαλωσιά, ελάχιστη χρήση λόγου (στίχοι του Χαίλντερλιν), έντονη σωματική κίνηση μέσα σ’ αυτή την περίπλοκη κατασκευή, ένα σύνολο που θέλει να καταθέσει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου που ζει στο μεταίχμιο δύο εποχών. Οι κριτικές διίστανται για το αν ο στόχος τους επιτυγχάνεται. Δύσκολο και να περιοδεύσει μια τέτοια παραγωγή.

Το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς “επιχειρεί να θεραπεύσει τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό της μοναξιάς. Κάποιοι επιτυγχάνουν την επιθυμητή συνύπαρξη και αποχωρούν. Κάποιοι μένουν εκεί για πάντα. Κάποιοι πεθάινουν, και κάποιοι βυθίζονται στη μοναχικότητα” λέει η Αγγελική Παπούλια. Άνθρωποι που πάσχουν από μοναξιά, κλείνονται οικειοθελώς σε ένα ίδρυμα προσπαθώντας να γιατρευτούν και να επανενταχτούν. Θυμίζει το The Lobster του Λάνθιμου στην κεντρική του ιδέα.

Τα θέματα που απασχολούν την ομάδα επανεμφανίζονται: οι ‘ασθένειες’ της εποχής και ένας ουτοπικός τρόπος διαχείρησης ή αντιμετώπισης τους. Η δραστήρια ομάδα διαγράφει την πορεία της, και δεν φαίνεται να επηρρεάζεται από το συνοθύλευμα των αρνητικο-θετικών σχολίων και κριτικών.  Η κλειστοφοβική πραγματικότητα που εκφράζουν δικαιολογεί το όνομά τους. Στην Αγγλία όλοι ξέρουν καλά τι σημαίνει Blitz: