Είδαμε την παράσταση Sisyphus Distressing


Της Ευας Βασιλειάδου

Είδαμε την παράσταση Sisyphus Distressing από την ομάδα Metapraxis Εnsemble VI, στο Cockpit Theatre , στα πλαίσια του Voila Festival, που είναι μια ετήσια συνάντηση ομάδων από όλη  την Ευρώπη. Σκοπός του φεστιβάλ είναι να φιλοξενήσει ομάδες από διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσες και θεατρικά είδη και να τις φέρει σε επαφή με το κοινό του Λονδίνου.

Περιμένει λοιπόν κανείς να δει κάτι που ξεπερνάει τις καθιερωμένες θεατρικές νόρμες και να γνωρίσει κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό, κάτι που ενδεχομένως (δυστυχώς) δεν θα είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει στις πιο δημοφιλείς θεατρικές σκηνές του Λονδίνου. Και η παράσταση δεν απογοητεύει.

Εμπνευσμένη απο τον Μύθο του Σίσυφο του Αλμπέρ Καμύ, η performance με επαναλαμβανόμενα μοτίβα, έξυπνα αναγεννά τον σισύφιο μύθο, δημιουργώντας μια εμπειρία μέσα από πειραματικά μουσικά και οπτικά στοιχεία. Από την αρχή ως το τέλος της παραστασης σε προτζέκτορα πίσω από τους performers, εμφανίζονται κομμάτια από το βιβλίο καθως και χιουμοριστικές ατάκες  των ίδιων των συμμετεχόντων. Είναι εμφανές ότι κάθε σημείο είναι απόρροια βαθιάς σκέψης και δουλειάς. Πρόκειται κατά την γνώμη μου για μια καθαρά εγκεφαλική και στυλιζαρισμένη περφόρμανς.

Σε ένα μαύρο φόντο, στον σχετικά περιορισμένο χώρο της σκηνής του Cockpit Theatre, που θυμίζει το Μκρό Θέατρο της μονής λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη, οι performers στέκονται σε  κύκλο, γύρω απο μια πρωτοφανή υδραυλική εγκατάσταση, αποτελούμενη απο βάνες, σωλήνες  και γυάλινα δοχεία, μέσα στα οποία υπάρχουν τοποθετημένα μικρόφωνα. Στην άκρη της εγκατάστασης,  μια δεξαμενή, την οποία οι μουσικοί φροντίζουν να γεμίζουν κατά την διάρκεια της παράστασης,  από μπουκάλια, που βρίσκονται  μέσα σε κασόνια  τοποθετημένα παντού ολόγυρα στην σκηνή. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή ήχου, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα κλασσικά μουσικά όργανα και την ανθρώπινη φωνή και αποτελεί, κατά την  προσωπική μου άποψη, το highlight της παράστασης.

Η ίδια η performance, είναι κυρίως μουσική. Και μάλιστα σύγχρονη μουσική, το είδος που θα άκουγε κάποιος αν άκουγε Jani Christou, δηλαδή χωρίς ξεκάθαρη μελωδία και ρυθμό αλλά με την δύναμη να προκαλέσει συναισθήματα και να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, να προσκαλέσει τον ακροατή που είναι πρόθυμος να μαγευτεί, σε ένα κόσμο καθόλου συνηθισμένο, εκκεντρικό και παράξενο.  Πολύ δυσκολότερη στην δημιουργία και εκτέλεση, απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό, που είναι «υποψιασμένο» για το τι πρόκειται να παρακολουθήσει. Συγχρητήρια στον Γρηγόρη Εμφιετζή, για την σύνθεση και για την επί σκηνής παρουσία του.

Άβολο σημείο της παράστασης, η ύπαρξη της  νοηματικής γλώσσας ως μέρος της. Καθόλη την διάρκειά της, μία απο τους 6 performers,η άκρως εκφραστική Susan Merrick, μεταφράζει στην νοηματική, όντας και η ίδια κομμάτι της. Θα προτιμούσα να μην ηταν τόσο περιορισμένο το σωματικό στοιχείο.  Έδωσε την αίσθηση οτι ήταν κάτι που προστέθηκε για να προστεθεί, χωρίς  συγκεκριμένο σκοπό, ενα σώμα απλώς λειτουργικό, μια παραφωνία που έκανε φλύαρο το περιεχόμενο.

Σε γενικές γραμμές, μια απολαυστική παράσταση, που έγινε αντικείμενο έντονων συζητήσεων  για πολύ ώρα μετά το τέλος της, από μια πολλά υποσχόμενη ομάδα ανθρώπων με ταλέντο, πάθος και όρεξη να φέρουν κάτι φρέσκο. Τους ευχόμαστε καλή τύχη, να συνεχίσουν να προσπαθούν και όπως  έγραψε ο Καμύ, μια φράση που περιλαμβάνουν και στην περφόρμανς:

The struggle itself towards the heights is enough to fill a man’s heart. One must imagine Sisyphus happy.
― Albert Camus, The Myth of Sisyphus and Other Essays

Συντελεστές:

The Metapraxis
Gregory Emfietzis (composition/devising/production), Neil Georgeson (piano/narration), Angela Hui (percussion), Ilze Ikse (flutes), Loukia Loulaki (cello), Myrto Loulaki (voice), Rebecca Raimondi (violin)

The supporting crew
Kyveli Anastasiadi (videographer), Edd Cross (video producer), Alma Daskalaki (co-producer), Alex Lesseps (videographer), Matt London (audio engineer), Damian Posse (co-producer, videographer), Mayra Stergiou (director)