Χολιγουντιανή απόλαυση, αλλά όχι Ραψωδία

του Γιάννη Παπουτσή

Μπορεί να πέρασε από 40 κύματα, να είδε 3 σκηνοθέτες, 2 πρωταγωνιστές και δεκάδες άλλους συντελεστές να πηγαινοέρχονται, όμως το Bohemian Rhapsody προσγειώθηκε στις αίθουσες πριν λίγες μέρες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η ταινία θα είχε ακυρωθεί, θα είχε μπει στο συρτάρι του στούντιο ως εταιρική χασούρα και όλοι οι συντελεστές θα είχαν προχωρήσει στην αναζήτηση άλλων συνεργασιών. Άλλωστε, δέκα χρόνια πάλευαν οι υπεύθυνοι να τη φέρουν στο φως. Η βιογραφία του μεγαλύτερου ροκ performer που πάτησε ποτέ σκηνή όμως δεν είναι οποιαδήποτε περίπτωση.

Χολιγουντιανά στιλιζαρισμένη και κατά διαστήματα επιφανειακή σαν ταινία της Ντίσνεϊ, η ταινία δεν είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε ένας θαυμαστής του Φρέντι Μέρκιουρι. Είναι γνωστό πως ο φρόντμαν των Queen έζησε μια σύντομη αλλά έξαλλη ζωή. Επικά πάρτι, ναρκωτικά, δεκάδες ερωτικούς συντρόφους και ένα μοναδικό ταλέντο με το οποίο γύριζε την υφήλιο και γέμιζε στάδια μαζί με την υπόλοιπη μπάντα. Παρόλα αυτά, η ταινία είναι περισσότερο μια δραματοποιημένη ανασκόπηση της πορείας των Queen από την αφάνεια στη δόξα, παρά η βιογραφία ενός ανθρώπου που μαζί με τον Μικ Τζάγκερ και τον Ντέιβιντ Μπόουι όχι μόνο χαρακτήρισαν μια εποχή αλλά ήταν η επιτομή του live performing σε μια μουσική σκηνή.

Η ταινία έχει δύο βασικά ατού. Τον πρωταγωνιστή της και τη μουσική των Queen. Ο Ράμι Μάλεκ παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξή του σε αμερικάνικο τηλεοπτικό σόου ότι ένας από τους βασικούς λόγους που τον επέλεξαν οι παραγωγοί είναι η κάτω γνάθος του. Και έχει δίκιο. Έξυπνος και πολύ εργατικός γνωρίζει πως δεν είναι σπουδαίος ηθοποιός, είναι όμως αυτό που λέμε τίμιος και στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει μια επική, σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου του, ομοιότητα με τον θρυλικό Μέρκιουρι. Πλαισιωμένος από ένα εξίσου πετυχημένο καστ ηθοποιών και έχοντας την τύχη να είναι στην επιλογή των κουστουμιών η εξαιρετική Julian Day, το αποτέλεσμα σε κάποιες σκηνές είναι τρομακτικά καλαίσθητο.

Το Bohemian Rhapsody είναι μια από αυτές τις ταινίες που έχουν την ευλογία και την κατάρα να μεταφέρουν στην οθόνη μια βαριά κληρονομιά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μουσική των Queen υπερβαίνει οποιαδήποτε ατέλεια ή προσπάθεια ωραιοποίησης καταστάσεων και σε κάνει περισσότερο να νοσταλγείς μια εποχή που δεν έζησες παρά να παρατηρείς λεπτομέρειες. Ίσως να ξενίζουν κάποιες διαφορές στο σενάριο από την πραγματική ιστορία, όμως αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση που ξεκινάει από τον διαχωρισμό της μυθοπλασίας με την πραγματικότητα και τη διαφορά του ντοκιμαντέρ από την δραματοποίηση πραγματικών γεγονότων.

Σίγουρα ο Μέρκιουρι δεν ήξερε ότι έχει AIDS όταν εμφανίστηκε στο Live Aid. Επίσης, η ζωή του ήταν περισσότερο περιπετειώδης απ’ ότι φαίνεται στο πρώτο μισό της ταινίας, που μοιάζει περισσότερο με οικογενειάρχη ροκ σταρ που παλεύει να βάλει τη ζωή του σε τάξη, παρά με μια έντονη προσωπικότητα που ανακαλύπτει τον εαυτό της. Είναι εμφανής ο λόγος που αποχώρησε ο Sacha Baron Cohen από την ταινία πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, όπως είναι εμφανής η προσπάθεια να φτιαχτεί το πορτρέτο ενός ροκ σταρ που θα προστατέψει όμως την εμπορική επιτυχία πέρα από την καλλιτεχνική αξία.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη ταινία, με πολύ καλό καστ και εξαιρετική μουσική επένδυση.  Οι λόγοι για να τη δεις πολλοί, αλλά εάν έπρεπε να επιλέξουμε, τότε θα καταλήγαμε στην εξαιρετική ερμηνεία του Ράμι Μάλεκ ως Φρέντι Μέρκιουρι, η οποία πιθανότατα θα του χαρίσει μια υποψηφιότητα  για Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου. Τι κρατάμε από την ταινία συνολικά; Την πρόταση του σεναριογράφου στη σκηνή που οι Queen προσπαθούν να πείσουν τη δισκογραφική τους, πως το Bohemian Rhapsody είναι ένα αριστούργημα το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να κοπεί από 6 λεπτά σε 3 λεπτά απλά για να το παίξουν τα ραδιόφωνα:

«Η τέχνη των Queen είναι σαν το όνομά τους. Κανείς δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι σημαίνει γιατί δεν έχει μόνο μια σημασία. Έχει πολλές.»